เฉินนีไม่อยากทะเลาะกับเฉินเหนียนฮวา จึงยังคงไม่หันกลับไปมอง
เฉินเหนียนฮวายิ่งโมโห เขากระชากเฉินนีอย่างแรง «ฉันกำลังพูดกับแก ได้ยินหรือเปล่า!»
«แกตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะตัดขาดกับฉันทุกอย่าง!»
หม่าหมิงเยว่ แม่ของเฉินนี ผลักเฉินเหนียนฮวา «เฉินเหนียนฮวา แกนั่นแหละที่มันเดรัจฉาน ทำกับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้ได้ยังไง!»
«ฉันบอกไว้เลยนะ พวกเราตัดขาดกับแกแล้ว ต่อไปอย่ามายุ่งกับชีวิตพวกเราอีก!»
«ฉันมันตาบอดเอง ถึงได้ปล่อยให้ผู้หญิงแพศยาคนนั้นหลอกแก! สักวันแกจะต้องแก่ตัวลงอย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง!»
«นังผู้หญิงปากเสีย แกลองพูดอีกคำสิ!»
สองสามีภรรยาจึงกลับมาทะเลาะกันอีกครั้ง
แม่ลูกเฉินนีไม่รู้เลยว่า มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
ภายในรถมีเฉินฮ่าวกับแม่ของเขานั่งอยู่
ทั้งคู่ไม่ได้ลงจากรถ เพียงมองเหตุทะเลาะวิวาทของครอบครัวนี้ด้วยสายตาเย็นชา
ผู้หญิงคนนั้นอายุสี่สิบกว่า แต่ดูแลตัวเองดีมาก สวมใส่เครื่องประดับทองเงินเต็มตัว
เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าซอมซ่อของแม่เฉินนีแล้ว ช่างแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ขณะนี้เธอมองแม่ลูกที่อยู่นอกรถอย่างเย้ยหยัน ก่อนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ «เมื่อก่อน นังผู้หญิงปากเสียนั่นตบฉันต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน»
«เพราะตบฉันครั้งนั้น ฉันถึงถูกคนในหมู่บ้านดูถูกเหยียดหยาม จนสุดท้ายต้องระหกระเหินไปอยู่ต่างถิ่น»
«วันนี้เวรกรรมตามทันแล้ว ในที่สุดนังผู้หญิงนั่นก็ได้รับผลที่ทำไว้!»