พูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าไช่จิ้นยังไม่ตอบตกลง ก็คงดูไม่รู้จักกาลเทศะไปหน่อย
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้ เวลาไหน ที่ไหน”
หลิวอี้เชียนฟังดูตื่นเต้นมาก เขาบอกที่อยู่แล้วก็วางสาย
ไช่จิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโทรหาจางอิ้งหลงอีกครั้ง
จางอิ้งหลงตบอกตัวเองดังป้าบ ๆ แล้วบอกว่าเหล่าหลิวเป็นคนรู้จักวางตัวดีมาก
เรื่องไหนที่ไม่ควรพูด เขาไม่พูดแน่นอน
จากนั้นก็พูดถึงหยางไป๋ว่าน ไอ้หมอนั่นกำลังพ่นน้ำลายด่ากราดอยู่ข้างบ่อปลาในบ้านเกิดชนบทของตัวเองที่มณฑลกว่าง ดูเหมือนแค่เอ่ยถึงหยางไป๋ว่านทีไร ในใจก็มีแต่ความเดือดดาลจนพูดไม่ออก
ไช่จิ้นเข้าใจเขา สิ่งที่รับมือยากที่สุดก็คือเศรษฐีใหม่ที่ไม่เห็นหัวใครแบบนี้
ตอนคุณรุ่งเรือง มันก็หยิ่งผยองจนไม่เห็นคุณอยู่ในสายตา
พอคุณตกอับ มันกลับมายืนชี้หน้าคุณแล้วพูดว่า “เห็นไหม แกก็มีดีแค่นี้แหละ” จากนั้นก็เหยียบย่ำคุณอย่างไม่ไว้หน้า
อวดดีไม่รู้จักประมาณ สุดท้ายก็ต้องเจอเคราะห์ร้ายเข้าสักวัน
ไช่จิ้นไม่ได้คิดมากอะไร
เขาถามต่อว่าจางอิ้งหลงจะมาเมื่อไรแน่
แต่จางอิ้งหลงบอกว่าบ่อปลาที่บ้านถึงเวลาเอาปลาออกแล้ว เขาเป็นลูกชายคนเดียว จึงต้องช่วยที่บ้านจัดการงานให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน
ไช่จิ้นเข้าใจ จึงไม่ได้พูดอะไร
ยังไงเรื่องเครื่องบินก็ไม่รีบอยู่แล้ว
…
จางอิ้งหลงจัดการนัดหมายเรียบร้อยแล้ว
สถานที่คือร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้กั่งเฉิง
มณฑลกว่างเป็นพื้นที่ที่วัฒนธรรมศาลบรรพชนเข้มข้นมาก ไม่ว่าจะเป็นร้านไหน โดยพื้นฐานแล้วก็มักจะตั้งรูปเคารพไว้สักองค์