เสียงรถไฟดังตึกตักก้องไปทั่วตู้โดยสารอันเงียบสงัด
แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดลงบนใบหน้าตื่นตะลึงของกู้ชิวเยี่ยน
ตอนนี้เธออ้าปากค้างเสียกว้าง ในยุคที่ความคิดดั้งเดิมยังฝังรากแน่น ใครจะคิดว่าหลิวชิ่งเหวินจะชวนผู้หญิงไปเปิดห้องอย่างตรงไปตรงมาและจริงใจขนาดนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงเพียะดังสนั่นใสกังกังจนไช่จิ้นกับพวกเขาหันมาสนใจ
“ไอ้คนลามก! ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้!”
กู้ชิวเยี่ยนด่าแล้วลุกขึ้น เช็ดน้ำตาพลางวิ่งหนีไป
หลิวชิ่งเหวินตะโกนไล่หลัง “ชิวเยี่ยน อย่าเพิ่งโมโหสิ เธอก็รู้ว่าฉันหวั่นไหวเพราะรักแรกพบกับเธอ!”
“เราคุยเรื่องหลี่ชิงเจ้าอีกสักพักก็ได้ ถ้าไม่อยากคุยเรื่องหลี่ชิงเจ้า ฉันก็รู้เรื่องหลี่ไป๋กับตู้ฝู่เหมือนกันนะ!”
เห็นกู้ชิวเยี่ยนไม่สนใจ เขาก็รีบลุกตามไป
ไช่จิ้นขมวดคิ้วตะโกน “เจ้าลิง มานี่เดี๋ยวนี้!”
“ไอ้พ่อพันธุ์ตัวดี! ไปที่ไหนก็รักแรกพบไปหมด!”
หลิวชิ่งเหวินถอนหายใจ สีหน้าหม่นหมองแล้วก็ยอมแพ้
เขาทิ้งตัวนั่งบนเตียง ส่วนฟางอี้นึกถึงท่าทางคุยโวเรื่องบทกวีของหมอนี่เมื่อครู่ ก็อดยิ้มไม่ได้ “ดูไม่ออกเลยนะ ปกติแอบอ่านหนังสือเพิ่มด้วยเหรอ”
“พอถึงเวลาต้องใช้จริง หนังสือที่อ่านมาก็ยังน้อยไป ตอนนั้นไม่น่าเอาขี้ไปราดสมุดแผนการสอนของอาจารย์เจียงเลย” หลิวชิ่งเหวินตอบอย่างเสียดาย
หมอนี่เริ่มไม่เอาไหนตั้งแต่ชั้นประถมปีหนึ่ง ทั้งที่อายุยังน้อย แต่มีเหตุผลโดดเรียนสารพัด
วันนี้ปวดท้อง พรุ่งนี้ปวดหัว หาวิธีต่าง ๆ นานาเพื่อไม่ต้องไปโรงเรียน