เสียงของหวังเสี่ยวลี่เปรียบเหมือนธารน้ำใสที่ไหลเอื่อย ช่วยให้ชื่นใจท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดร้อนอบอ้าว
ไช่จิ้นรู้สึกสบายขึ้นมากทันทีที่ได้ยินเสียงเธอจากในรถ
เขายิ้มแล้วตอบว่า “ถึงแล้ว ตอนนี้อยู่บนรถเมล์”
“อ๋อ ๆ” หวังเสี่ยวลี่พูดราวกับเด็กสาวช่างฝัน “ไช่จิ้น เดือนหน้าฉันไปเมืองเซินได้ไหม”
“ไปทำอะไรที่เมืองเซินล่ะ”
“อืม ฉันมีธุระน่ะ ฮ่า ๆ จะไปดูนายแทนพี่ฟางฟาง พวกเขาคิดถึงนายกันมาก โดยเฉพาะซานซาน น้องยังคิดว่านายเสร็จธุระแล้วจะกลับมาเลย”
ไช่จิ้นยิ้มอย่างจนใจ “แค่พวกเขาคิดถึงฉันจริง ๆ เหรอ”
ปลายสายเงียบไปทันที
จนถึงตอนนี้ หวังเสี่ยวลี่ก็ยังไม่เคยยอมรับว่ามีไช่จิ้นอยู่ในใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงของเธอก็ฟังดูลนลานและติดอ่าง “กะ...ก็จริงน่ะสิ ไม่เชื่อนายก็ลองคุยกับซานซานดูสิ น้องอยู่ข้าง ๆ ฉันนี่แหละ”
“ซานซาน พี่ชายโทรมา”
ในห้องทำงานของโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียง ซานซานกำลังเล่นลูกแก้วอยู่คนเดียว ส่วนใบหน้าเล็ก ๆ ของหวังเสี่ยวลี่แดงก่ำ
แววตาลนลานไร้จุดหมาย หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
ซานซานเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “สายของไช่จิ้นเหรอ”
“อืม ๆ รีบมานี่สิ” หวังเสี่ยวลี่กระทืบเท้าเบา ๆ ความเขินอายแบบสาวแรกรุ่นฉายชัด แถมยังดูน่ารักขี้เล่นสุด ๆ
โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้นที่วูบไหว เผยความทำตัวไม่ถูกเพียงชั่วครู่จนใครเห็นก็อยากคว้าตัวมากอดแล้วหอมสักฟอด
ไช่เซียนซานร้องเรียกอย่างตื่นเต้นแล้ววิ่งเข้ามา