“ปัง!”
คังเหว่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นคนบนโต๊ะมีท่าทีแข็งกร้าวขนาดนั้น ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้น
เขาถลึงตาชี้หน้าไช่จิ้น “ฉันทนแกมานานแล้ว! หุบปากไปเลย นี่เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน เกี่ยวอะไรกับแก…”
เพี๊ยะ!
สิ้นเสียง ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดลงบนหน้าเขา
แรงจนแว่นตากระเด็นตกลงพื้น
คนที่ลงมือไม่ใช่จี้หยวนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ มาตลอด และไม่ใช่พนักงานบริการสองคนนั้น
แต่เป็นสือเจีย!
ผู้หญิงคนนี้ยอมลำบากเพื่อผู้ชายคนนี้มาสามปี อดทนยอมตามใจเขามาตลอด ต้องแบกรับเรื่องมากมายเหลือเกิน
ที่เธอลงมือได้ขนาดนี้ ก็แสดงว่าผู้ชายคนนี้เลวสุดบรรยาย จนคนและสวรรค์ต่างพากันเดือดดาล
หลังตบไปหนึ่งฉาด สือเจียก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ไม่เคยมีมาก่อนว่า “ถ้านายยังเป็นผู้ชายอยู่ ก็เหลือศักดิ์ศรีไว้ให้ตัวเองบ้าง!”
“อย่าหน้าด้านนักเลย ต่อไปฉันขอร้อง อย่ามาหาฉันอีก!”
คังติงกั๋วเห็นลูกชายถูกสือเจียตบ ก็ลุกพรวดขึ้นมาตวาด “ผู้หญิงที่ไหนกล้าตบผู้ชายของตัวเอง!”
“ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
“คิดจะลุกขึ้นมาต่อต้านฉันหรือไง ผู้หญิงที่แต่งเข้าตระกูลคังของฉันกลับกล้าวางอำนาจรังแกผู้ชายตระกูลคัง คิดจริง ๆ หรือว่าแค่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านอย่างเป็นทางการแล้วฉันจะจัดการแกไม่ได้!”
ไช่จิ้นสูดหายใจลึก
จะไปพูดเหตุผลกับคนที่มีแต่ความคิดคับแคบชอบเอาเปรียบแบบนี้ ก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง
เขาลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วรินไวน์แดงใส่แก้ว
จากนั้นก็สาดใส่หน้าคังติงกั๋ว เสียงเย็นเยียบ “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้”