การเคลื่อนไหวของไช่จิ้นครั้งนี้ เรียกได้ว่าจุดชนวนระเบิดปรมาณูขึ้นมาเลยทีเดียว
คุณหลี่ผู้เฒ่าไม่พูดอะไรสักคำที่สนามกอล์ฟ ส่วนคนข้างล่างต่างก็วุ่นกันไปหมด โทรศัพท์ดังไม่หยุด
ในที่สุดก็สืบจนรู้เรื่อง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าคุณหลี่ผู้เฒ่าด้วยท่าทีเคารพอย่างยิ่ง เขารายงานอย่างนอบน้อมว่า “นายท่าน สืบทราบแล้วครับ เป็นเฟิงฮ่าวตง ราชาแห่งสินค้าจากภาคใต้ของมณฑลกว่าง”
“จากที่เราตรวจสอบ ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนที่เฟิงฮ่าวตงพาออกมาจากบ้านเกิด ส่วนโรงกลั่นสุราของเขาก็ใช้เครือข่ายการตลาดที่กิจการร่วมอุตสาหกรรมวางไว้ครับ”
“คุณเฟิงงั้นเหรอ?” คุณหลี่ผู้เฒ่าขมวดคิ้วแน่น
เขาเคยพบเฟิงฮ่าวตงมาหลายครั้ง รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นเสือแห่งวงการธุรกิจจีนตอนใต้ที่หยั่งรากลึก มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเจ้าพ่อจากทั่วทุกสารทิศในจีนแผ่นดินใหญ่ ไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ๆ
ในช่วงเวลานี้ พ่อค้าแผ่นดินใหญ่ในสายตาเขาล้วนมีภาพลักษณ์เหมือน “โจร”
ไม่ยึดติดกับกรอบ แถมแต่ละคนยังกล้าเสี่ยงสูง พ่อค้ากั่งเฉิงดูแคลนกลิ่นดินโคลนที่ติดปลายขากางเกงของพวกเขา แต่พ่อค้าแผ่นดินใหญ่เองก็ไม่คิดจะสนใจมารยาจอมปลอมของอีกฝ่ายเช่นกัน
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยว่า “ต่อสายหาคุณเฟิง”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าขึ้นไปโทรหาเฟิงฮ่าวตง เมื่อปลายสายรับแล้วจึงยื่นโทรศัพท์ให้คุณหลี่ผู้เฒ่า
ผู้เฒ่ายกโทรศัพท์แนบหู รอยยิ้มที่ปกติประดับอยู่บนใบหน้าไม่ว่าจะไปไหนก็ยิ่งกว้างขึ้น “สวัสดี คุณเฟิง คงรู้แล้วใช่ไหมว่าผมเป็นใคร”