หลิวอี้ฟู่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยิ้มอย่างจนใจ “ไช่จิ้น มีอะไรก็พูดมาได้เลย”
ไช่จิ้นพยักหน้า แล้วหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหนัง
เมื่อคืนไช่จิ้นให้พนักงานของกลุ่มจงฮ่าวนำเอกสารนี้มาให้
หลังวางเอกสารตรงหน้าเหอเจิงเป่า เขาก็ขมวดคิ้วมองไช่จิ้น “นี่หมายความว่ายังไง?”
“ผู้อำนวยการเหอ ลองอ่านดูก่อนสิครับ” ไช่จิ้นยิ้ม
เหอเจิงเป่าหยิบขึ้นมาอย่างแปลกใจ เหลือบมองเพียงครู่เดียว แววตาก็ฉายประกายขึ้นมา
แต่ประกายนั้นวูบหายไปทันที “ฉันอ่านไม่เข้าใจ นายอธิบายเองดีกว่า”
ไช่จิ้นพยักหน้า “นี่คือเอกสารอนุมัติที่ดินในเมืองเซิน พวกเราได้ที่ดินในกวานไว่ไปแล้วกว่าพันหมู่”
“ตอนนี้แค่ผู้อำนวยการเหอพยักหน้า ผมก็จะส่งคนไปยุโรปเพื่อหาสายการผลิตรถยนต์มานำเข้าได้ทันที”
“อีกไม่นานเมืองเซินก็จะมีโรงงานรถยนต์แล้ว”
“แล้วก็ยังมีนี่อีก”
“อันนี้ด้วย ลองดูให้หมดเลยครับ”
ไช่จิ้นหยิบสมุดเอกสารอีกสองเล่มออกมาจากกระเป๋าหนัง
เล่มหนึ่งเป็นใบอนุญาตประกอบธุรกิจ เหอเจิงเป่าถือดู พอเห็นเงินทุนจดทะเบียนด้านล่างก็ชะงักไป
เขานับเลขศูนย์อย่างละเอียด ก่อนเงยหน้ามองไช่จิ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทุนจดทะเบียน 200 ล้าน?”
ไช่จิ้นยิ้มแล้วพยักหน้า “เป็นเงินทุนที่ชำระจริงครับ ผู้อำนวยการเหอไปตรวจสอบที่รัฐบาลเมืองเซินได้เลย ผมไม่ได้คิดจะเล่น ๆ กับการทำรถยนต์”
หลิวอี้ฟู่ที่อยู่ข้าง ๆ อดตำหนิไม่ได้ “ฉันรู้ว่านายเคยโดนหลอก แต่คราวนี้เขาเอาจริงกับการทำรถยนต์นะ”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?”