เดือนก่อน หยางหรงบินไปอิตาลีหลายครั้ง และหลังจากหารือกับบริษัทรถยนต์ที่นั่นมานานถึงครึ่งปี ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับแผนการขั้นสุดท้าย
เริ่มตั้งแต่ชิ้นส่วนหลักทั้งสาม ไปจนถึงรายละเอียดทุกจุด ล้วนกำหนดลงตัวแล้ว กล่าวได้ว่าแผนการผลิตรถยนต์จงเอชโดยรวมได้ข้อสรุปเรียบร้อย
ขั้นต่อไปก็แค่สร้างรถต้นแบบ
รถยนต์จินเป่ยไม่มีใบอนุญาตผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคล เขาจึงต้องหาบริษัทที่มีใบอนุญาตมารับรอง ไม่อย่างนั้นถึงผลิตออกมาได้ ก็ไม่สามารถวางขายในตลาดได้
โรงงานรัฐวิสาหกิจที่มีใบอนุญาตผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคลทั่วประเทศมีอยู่เพียงไม่กี่แห่ง
ในมณฑลชวนมีอยู่แห่งหนึ่ง แต่ถูกหลี่ซูฝูที่กำลังทำรถมอเตอร์ไซค์แบบเหยียบจี๋ลี่แย่งไปแล้ว
กว่าจะหาใบอนุญาตในโจวเฉิงได้สักใบ ผลสุดท้ายก็ถูกคนอื่นตัดหน้าไปอีก
พี่ใหญ่ในวงการรถยนต์เอกชนคนนี้เริ่มโมโหขึ้นมา
เขาขมวดคิ้ว ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยถามว่า “รถยนต์เว่ยไหลนี่มีที่มายังไง?”
พ่อค้าจากมณฑลกว่างแสดงสีหน้าเกินจริงยิ่งกว่าเดิม “โธ่เอ๊ย ผมสืบอยู่นานก็ยังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย”
“ดูเหมือนรัฐบาลเมืองเซินจะจงใจปิดบัง ได้ยินว่าข้อมูลจดทะเบียนของบริษัทนี้ถูกล็อกไว้ในห้องทำงานของเจิ้งเฮ่อจิน ไม่มีใครเข้าถึงได้”
“เท่าที่รู้ตอนนี้ มีบริษัทชื่อกลุ่มจงฮ่าวเป็นผู้ลงทุน ส่วนจะถือหุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ก็ไม่รู้”
“กลุ่มจงฮ่าว…ทำไมเหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ?” หยางหรงทวนชื่อบริษัทนั้นในใจไม่หยุด
แต่ก็นึกไม่ออกเสียที “แล้วพวกเขาคิดจะทำยังไง? ผลิตเอง ร่วมทุน หรือจะนำเข้า?”
พ่อค้าจากมณฑลกว่างตอบว่า “อันนี้ไม่รู้เหมือนกัน แต่ลงเงินซื้อที่ดินเป็นพันหมู่เพื่อสร้างโรงงาน คงไม่ได้นำเข้ารถทั้งคันหรอกมั้ง ผมว่าเขาจะผลิตเอง ไม่อย่างนั้นรัฐบาลเมืองเซินคงไม่ให้ความสำคัญขนาดนี้”