“กลับมาแล้ว” ไช่ลี่เสียดูอึดอัดไม่น้อย
ไช่หมิงกั๋วคงพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงยิ้มเจื่อน ๆ “เขาก็นิสัยแบบนี้แหละ พวกเธออย่าถือสาเลย”
“เตรียมกินข้าวกันได้แล้ว”
เฉาเหมิงเหมิงเห็นหวังเสี่ยวลี่ถือกับข้าวออกมา ก็รีบลุกวิ่งเข้าไปหา “พี่สะใภ้ ให้ฉันช่วยนะ”
คำพูดนั้นทำเอาหวังเสี่ยวลี่หน้าแดงก่ำในพริบตา
เฉาเจิ้นเฉียงหัวเราะอย่างเปิดเผย “จะเขินอะไรล่ะ แค่ทำพิธีแต่งงานอีกขั้นเดียวก็ได้เป็นคนตระกูลไช่แล้ว”
ไช่ลี่เสียยิ้มตาม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ลูกสาวของหวังเหลียงกังหน้าตาสะสวยมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นคนในหมู่บ้านชอบหยอกล้อเรื่องจับคู่แต่งงานให้ตั้งแต่ยังเล็กกันไม่น้อย
โตขึ้นมาก็กลายเป็นสาวงามจริง ๆ สวยไม่แพ้ดาราในโทรทัศน์เลย
พอมองไช่ฟางที่กำลังวุ่นอยู่ข้างใน ไช่ลี่เสียก็ถอนหายใจขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่พูดอะไร
เห็นได้ชัดว่าเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่าที่ผ่านมาเคยทำผิดพลาดไปหลายอย่าง
หวังเสี่ยวลี่วางชามกับตะเกียบเสร็จ ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องของไช่จิ้น เรียกเขาออกมากินข้าว
ไช่จิ้นวางโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ลงแล้วเดินออกมา
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูแปลกประหลาดมาก
ไช่จิ้นกินข้าวเงียบ ๆ พอเห็นเขาไม่พูด ดูเหมือนคนอื่นก็ไม่กล้าพูดตามไปด้วย
เฉาเหมิงเหมิงอายุสิบห้าสิบหก ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวนัก เธอมองไช่จิ้นอย่างสงสัย “พี่ลูกพี่ลูกน้อง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ”
ไช่จิ้นเหลือบมองเธอแล้วยิ้ม “กลับมาสักพักแล้ว”
“สอบปลายภาคเป็นยังไงบ้าง”
เฉาเหมิงเหมิงแลบลิ้นออกมาโดยไม่รู้ตัว “ทำได้ไม่ค่อยดี”