หวังเสี่ยวลี่อาจไม่ได้นอนงดงามราวเจ้าหญิงน้ำแข็ง
แต่ท่านอนของเธอน่ารักที่สุดเสมอ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ขดอยู่ในถ้ำจำศีลท่ามกลางหิมะ
ขนตายาวงอนแผ่เรียงอย่างน่ารัก ริมฝีปากเล็กใต้จมูกโด่งถูกกดจนดูจิ้มลิ้ม
ไช่จิ้นย่อตัวมองเธออยู่นาน รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งใจ
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อตามธรรมชาติของหวังเสี่ยวลี่
พอถูกจูบ หวังเสี่ยวลี่ก็ลืมตากลมใสที่เปรียบดังผืนน้ำในทะเลสาบขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นว่าเป็นไช่จิ้น เธอก็หลับตาลงอีกครั้ง “เสี่ยวจิ้น ฉันขอนอนต่ออีกหน่อยนะ ง่วงจัง”
ไช่จิ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ “ไม่เป็นไร นอนต่อเถอะ”
จากนั้นก็ลุกออกจากห้องทำงานของหวังเสี่ยวลี่
เขาไปหาจางอ้ายหมิน
พนักงานที่ไปส่งชาวยุโรปกลับมาแล้ว
พวกเขารายงานข้อสงสัยของอีกฝ่ายตามความจริง
เรื่องนี้ทำให้จางอ้ายหมินนึกถึงเหตุการณ์ระหว่างป้าหวังกับครอบครัวกัวหรูเฟิ่งตรงปากซอยเมื่อช่วงเช้าขึ้นมา
เขาเองก็เป็นคนในหมู่บ้านเตาหัว จึงรู้เรื่องราวของคนในหมู่บ้านเป็นอย่างดี
เมื่อก่อนในหมู่บ้านเตาหัวมีป้าหวังจอมจุ้นอยู่สองคน
คนหนึ่งคือหลิวเฟิ่งเซียน เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกับไช่จิ้น
อีกคนก็คือป้าหวังคนนี้
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลูกชายกับลูกสะใภ้ของป้าหวังทำงานอยู่ในโรงงาน
เขาจึงเรียกภรรยาของลูกชายมาที่ห้องทำงาน
หลังจากซักถามอยู่พักหนึ่ง ลูกสะใภ้ก็นึกถึงพฤติกรรมที่ช่วงนี้แม่สามีทำตัวผิดปกติขึ้นมาได้
อย่างเช่นชอบถามเรื่องโรงงานเหล้าขึ้นมาเป็นพิเศษ เธอจึงเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น