เหยาซุ่นเหนียนฟังสถานการณ์แล้วเดือดดาลขึ้นมาทันที
เมื่อวานเพิ่งควบคุมตัวคนบ้านนี้ไป แต่ละคนก็เขียนหนังสือรับรองไว้ที่สถานีตำรวจสารพัดฉบับ
แล้วดูสิ พอกลับไปได้คืนเดียวก็คิดจะก่อเรื่องอีกแล้วหรือไง?
อำเภอหยวนหลี่ของฉันอุตส่าห์มีชาวต่างชาติมาเยือนอยู่ไม่กี่คน ช่วยเพิ่มอิทธิพลในระดับนานาชาติได้บ้าง
แต่พวกคุณกลับคอยเล่นงานเราลับหลังอยู่เรื่อย ใช่ไหม?
ได้ งั้นฉันจะแสดงท่าทีของที่ว่าการอำเภอให้เห็นเอง
เหยาซุ่นเหนียนโทรศัพท์ไปหาสถานีตำรวจทันที
สั่งให้ระดมกำลังทั้งหมดไปปฏิบัติหน้าที่แถวโรงแรมกว่างหัว หากพบครอบครัวสี่คนนี้เมื่อไร ให้จับกุมทันที
จากนั้นก็โทรศัพท์ไปเล่าเรื่องนี้ให้ไช่จิ้นฟัง
แต่ไช่จิ้นกลับตอบอย่างใจเย็นว่า “เรื่องนี้ก็เป็นไปตามที่เราคาดไว้ไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม ไม่ให้เงินสักหยวน”
เหยาซุ่นเหนียนถอนหายใจ “วันนี้นายพอมีเวลาไปไหม?”
“ไปสถานีตำรวจแล้วไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ให้จบเถอะ ปล่อยให้พวกเขามาป่วนโรงกลั่นเหล้าไม่หยุดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง”
ไช่จิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “มีอะไรต้องไกล่เกลี่ยด้วย? ฉันไม่จำเป็นต้องไปไกล่เกลี่ยอะไรกับคนบ้านนั้น”
“ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จักดูสถานการณ์ ฉันก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว ไล่พวกเขาออกจากอำเภอหยวนหลี่ไปเลย ชาตินี้อย่าได้มาโผล่หน้าต่อหน้าฉันอีก”
“อีกอย่าง ตอนนี้ฉันกำลังกินมื้อกลางวันกับผู้อำนวยการหลี่ เรื่องนี้ฝากพวกคุณจัดการด้วย”
เหยาซุ่นเหนียนตอบ “ได้ งั้นทางนี้ฉันจะจัดการตามกฎระเบียบ”