วัฒนธรรมชาของคนใต้ วัฒนธรรมสุราของคนเหนือ
ก่อนออกมาลุยธุรกิจ ลูกหลานผู้มีอิทธิพลจากเมืองหลวงพวกนี้เอาแต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ทางเหนือ ดื่มวันนี้ให้เมาวันนี้ เบื่อชีวิตแบบนั้นกันเต็มทีแล้ว
พอมาถึงทางใต้ แต่ละคนเลยเริ่มหลงใหลการดื่มชา
เจ้าของร้านลานบ้านชาวนาเป็นคนท้องถิ่น
เมื่อมีคนนอกเข้ามาในเมืองเซินมากขึ้น ชีวิตของชาวนาที่นี่ก็เปลี่ยนไปไม่น้อย
พวกเขาเริ่มเปิดร้านอาหารขายกับข้าวพื้นบ้าน แล้วดัดแปลงบ้านให้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจไปด้วย หลายสิบปีต่อมา รูปแบบธุรกิจของชาวนาแบบนี้ถูกเรียกว่าแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร
ข้างในมีคนอยู่ไม่น้อย พอเสิ่นเจี้ยนเดินเข้ามา ทุกคนก็ลุกขึ้นทักทาย
เสียงเรียก “พี่เจี้ยน” ดังขึ้นรอบด้าน
พี่เจี้ยนผู้วางมาดสูงส่งจนแทบทะลุฟ้าจะสนใจพวกเขาหรือไง?
แน่นอนว่าไม่ เขาเชิดหน้าผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง
จากนั้นก็พาไช่จิ้นขึ้นไปยังห้องน้ำชาชั้นสองอีกฝั่ง
พอเข้ามา ท่าทีวางมาดของพี่เจี้ยนก็รักษาไว้ไม่อยู่
เขานวดไหล่ไปพลาง เดินไปทางโต๊ะชงชาไปพลาง
“ไช่จิ้น จริง ๆ แล้วฉันบอกนายตรง ๆ เลยนะ ฉันไม่ชอบงานสังสรรค์แบบนี้สุด ๆ”
“น่าเบื่อจะตาย”
ไช่จิ้นยิ้มเจื่อนแล้วนั่งลงตามหลัง
“งั้นนายมาที่นี่ทำไม?”
“ก็เพราะมิตรภาพไง มาหาเพื่อนฉันน่ะ”
“เพื่อนฉันนิสัยแปลก ๆ หน่อย เดี๋ยวนายอย่าไปถือสาเขามากนัก”
“จริง ๆ แล้วหมอนั่นเป็นคนจิตใจดี”
“เออใช่ การค้าหัวเซิ่งของพวกนายทำธุรกิจการค้าใช่ไหม เพื่อนฉันคนนี้ก็ทำธุรกิจการค้าเหมือนกัน”