ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน ท่าเรือวิคตอเรียยามค่ำคืนก็เป็นสถานที่จัดปาร์ตี้ของเหล่าเศรษฐีอยู่เสมอ
เศรษฐีที่มีเรือยอชต์หรูหราจะชวนสาว ๆ ในชุดบิกินีและเพื่อนฝูงขึ้นเรือไปด้วย
เปิดเพลง ดื่มแชมเปญ เดินเล่นบนดาดฟ้าอย่างรื่นเริง
ไช่จิ้นพิงราวกั้นริมอ่าว ควันบุหรี่ที่คีบอยู่ระหว่างนิ้วลอยขึ้นอย่างเชื่องช้า
เขาไม่ได้ตอบคำถามที่จี้หยวนตามถามอยู่ข้างหลังเมื่อครู่ เพียงยิ้มน้อย ๆ อย่างเรียบเฉย
พลางมองเรือยอชต์หรูหราที่แล่นเข้าออกท่ามกลางราตรี เขาก็เอ่ยว่า “นายว่าเศรษฐีพวกนี้กล้าขับเรือยอชต์ออกไปถึงทะเลนอกที่คลื่นลมโหมกระหน่ำไหม”
จี้หยวนไม่เข้าใจคำพูดของไช่จิ้น เขาเกาศีรษะพลางตอบว่า “ยิ่งรวยก็ยิ่งกลัวตาย พวกเขาจะขับเรือออกไปทะเลนอกได้ยังไง”
“จริงอย่างนั้นเหรอ?” ไช่จิ้นหันกลับมายิ้มให้ “เหอซ่าง นายคิดว่าฉันรวยไหม”
“นายรวย แต่...”
“แต่อะไร?” ไช่จิ้นยิ้ม
“แต่นายไม่เหมือนพวกเขา พี่จิ้น”
“ไม่เหมือนตรงไหน?”
“ฉัน...ฉันก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน”
เหอซ่างเกาศีรษะไม่หยุด
ไช่จิ้นส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วหันไปมองเรือยอชต์ที่แล่นเอื่อยอยู่บนผืนน้ำต่อ
เขาเอ่ยขึ้นอย่างชวนฉงนว่า “พวกเขาคิดว่าในอ่าวไม่มีคลื่นลม ก็เลยอยากดื่มด่ำกับชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยให้เต็มที่ คิดว่าตัวเองคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว”
“หารู้ไม่ว่าเมื่อพายุคลั่งมาถึง ไม่มีใครหนีพ้น”
พูดจบ ไช่จิ้นก็บี้บุหรี่ดับแล้วทิ้งลงถังขยะข้าง ๆ
จากนั้นไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินกลับโรงแรม