ไช่จิ้นเริ่มทนฟังไม่ไหวแล้ว
เขารีบโยนของในมือลงแล้ววิ่งออกไปทันที
หลิวซั่นตะโกนไล่หลังว่า “พี่จิ้น จะไปไหนน่ะ ไม่ทำงานแล้วหรือไง?”
แต่ไช่จิ้นไม่สนใจเขา
เขาอาศัยที่อยู่บนกระดาษโน้ตที่เฉินนีให้ไว้เมื่อวาน ค้นหาอยู่นานกว่าจะเจอหอพักของซูเหวินปิน
แต่เรื่องวุ่นวายข้างในจบลงแล้ว
หอพักเละเทะไปหมด แม้แต่กระป๋องเหล็กที่ซูเหวินปินใช้ใส่น้ำกับกะละมังใส่อาหารก็ยังถูกเหยียบจนแบน
ซูเหวินปินหน้าบวมช้ำ กำลังเก็บกวาดอยู่ข้างในโดยไม่พูดไม่จา
สภาพเขาน่าเวทนาอย่างมาก บริเวณหน้าประตูมีคนส่งของเดินผ่านเป็นระยะ พอเหลือบมองเข้าไปก็เร่งฝีเท้าจากไปทันที
พวกเขายังนินทากันด้วยว่าจะแส่เรื่องคนอื่นไปทำไม ไม่หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเองหรือไง
แจ้งความไปแล้วเบื้องบนจะขึ้นเงินเดือนให้หรือไง?
ต่างก็จากบ้านเกิดมาทำงานไกลทั้งนั้น จะหาเรื่องใส่ตัวเองไปทำไม
นี่คือความคิดของคนส่วนใหญ่ที่ดิ้นรนหาเลี้ยงชีพอยู่ข้างนอก ความเป็นจริงบีบให้ต้องคิดแบบนี้
ไช่จิ้นมองสภาพของเขาจากด้านนอก จู่ ๆ ก็รู้สึกสงบลง
นิสัยยังเหมือนเมื่อชาติก่อน ไม่มีเปลี่ยนสักนิด
ทนเห็นเรื่องไม่ถูกต้องแม้แต่น้อย ซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ไม่รู้จักปรับตัว
ไม่อย่างนั้นชาติที่แล้วเขาจะตายเพราะเข้าไปช่วยคนอื่นในกองเพลิงได้ยังไง?
นิสัยแบบนี้ทำให้ซูเหวินปินสร้างปัญหาให้ตัวเองไม่น้อยในชาติที่แล้ว
เขาเป็นคนอุดมคติจ๋าแบบในเรื่อง “โลกไร้โจร” อย่างแท้จริง
ไช่จิ้นเห็นกางเกงตรงขาของเขาถูกฉีกขาด เผยให้เห็นบาดแผลหลายแห่ง