เรื่องนี้ทำให้แผนของไช่จิ้นกับพวกพังไม่เป็นท่า
ฝั่งโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่เองก็วุ่นวายกันไปหมด ไม่รู้เลยว่าข่าวนี้รั่วออกไปได้ยังไง
ตอนนี้เฉินนีกำลังเดือดดาลอยู่ในที่ประชุมผู้บริหารของโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ เธอสั่งให้ตรวจสอบภายในอย่างเข้มงวด และยืนยันว่าถ้าจับตัวคนทำได้ จะไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ แน่
บรรยากาศในบริษัทโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่จึงตึงเครียดอย่างมาก
หลังประชุมเสร็จ เฉินนีก็โทรหาไช่จิ้น
พอรู้ว่าเขาอยู่บ้าน เธอก็ขับรถมาหาทันที
ไป ๆ มา ๆ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว
ไช่จิ้นกำลังพลิกอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในลานบ้าน เขาอ่านอยู่นานกว่าจะเงยหน้ามองเฉินนีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คิดว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว?”
เฉินนีขมวดคิ้ว “เรื่องนี้พูดยากจริง ๆ พนักงานคนไหนของโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ก็อาจเป็นคนปล่อยข่าวได้ทั้งนั้น”
ไช่จิ้นวางหนังสือพิมพ์ลง
กลิ่นอาหารลอยมาจากทางห้องครัว อบอวลไปทั่วลานบ้านเล็ก ๆ อันเงียบสงบ จนที่นี่เต็มไปด้วยบรรยากาศของชีวิตประจำวัน
กลางเดือนกันยายน สายลมที่พัดมาจากขอบฟ้าด้านนอกเย็นสบายเล็กน้อย
ไช่จิ้นเหลือบมองหน้าผากของเฉินนีที่นั่งฝั่งตรงข้าม พลางคิดในใจว่า ‘มีใบไม้ติดอยู่บนหัว’
เฉินนีลูบศีรษะ ก่อนหยิบใบไม้แห้งออกมา “ขอโทษนะ ฉันไม่ทันสังเกต”
ไช่จิ้นยิ้มแล้วส่ายหน้า เอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะตามหาหนอนบ่อนไส้อีก ดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนะ”
“แจ้งลงไป เลื่อนแผนโหมโฆษณาให้เร็วขึ้นสองวัน”