“เงินหมื่นเดียวคิดจะซื้อพี่ลี่ของฉันไปนอนด้วยกี่คืน?”
“แม้แต่คนในพุทธศาสนาอย่างฉันยังทนดูไอ้สารเลวอย่างแกทำตัวต่ำ ๆ แบบนี้ไม่ไหว แกไม่รู้หรือไงว่าตัวเองมีสภาพยังไง?”
“มีเงินนิดหน่อยก็ออกมาอวดเบ่ง คิดว่าตัวเองรวยมากหรือไง?”
ยิ่งไม่พูดถึงก็แล้วไป แต่พอจี้หยวนคิดขึ้นมาอีกครั้งก็ยิ่งโมโห
มองใบหน้าบวมปูดน่าสมเพชที่กำลังร้องขอชีวิตแล้ว เขาก็อดใจไม่ไหวอีกครั้ง
เตะเข้าใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง
หัวของจงเสวียเหวินโดนเตะจนกระแทกกำแพงดังปัง ก่อนจะหมดสติไป
ร่างอ้วนเหมือนจูปาเจี้ยทรุดกองอยู่ข้างกำแพง ดูราวกับภูเขาเนื้อกองหนึ่ง
ความโหดเหี้ยมที่จี้หยวนลงมือทำให้ทุกคนในที่นั้นขนลุกเกรียว หนังหัวชาไปหมด
พอมองรอยแผลเป็นศีลเก้าจุดบนศีรษะของเขา ซึ่งเดิมทีเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพของโลกและแสงพุทธส่องทั่วหล้า กลับยิ่งรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา
ชวนให้นึกถึงพระชั่วในนิยายกำลังภายในอย่างง่ายดาย
ตอนนั้นเอง ไช่จิ้นก็จูงหวังเสี่ยวลี่เดินมาจากด้านหลัง
จี้หยวนจัดการซ้อมสองคนนั้นแทนเขาไปแล้ว ความขุ่นเคืองในใจก็คลายลงไม่น้อย
หวังเสี่ยวลี่ไม่กล้าเงยหน้า เดินตามไช่จิ้นที่จูงมือเธอราวกับเด็กคนหนึ่ง
จี้หยวนยกเก้าอี้สองตัวจากด้านข้างมาวางไว้ข้างหลังทั้งคู่
ไช่จิ้นจูงหวังเสี่ยวลี่นั่งลง
จากนั้นก็เงยหน้ามองพนักงานเสิร์ฟที่กำลังจะยกอาหารมาให้ทางนั้น
เขาพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “ขอโทษนะครับที่ทำให้พวกคุณเดือดร้อน ต้องรบกวนจัดโต๊ะให้ใหม่ แล้วก็ยกอาหารมาเสิร์ฟใหม่ด้วย”