ผู้บริหารระดับล่างถึงกับอ้าปากค้าง
เจิ้งเฮ่อจินมองเขาด้วยสีหน้าแย่มาก “อธิบายมาซิว่าเกิดอะไรขึ้น!”
ผู้บริหารระดับล่างจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา เขาจึงหันไปมองเถ้าแก่หลี่ที่ลุกขึ้นยืนแล้ว
“นายมานี่แล้วอธิบาย!”
ตอนนี้สมองของเถ้าแก่หลี่ยังมึนงงอยู่
เขารู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป เรื่องแบบนี้จะเอาไปพูดต่อหน้ารองนายกเทศมนตรีได้หรือ?
ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่าไช่จิ้นมีเบื้องหลังลึกล้ำเพียงใด จึงรีบพูดว่า “ช่างเถอะครับ ช่างเถอะ เรื่องใหญ่ก็ทำให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กก็ปล่อยให้ผ่านไป วันนี้พวกเราไม่ถือสาแล้ว”
“ขอโทษนะครับท่านผู้นำทุกท่าน ทำให้พวกคุณต้องลำบากแล้ว”
เหล่าเหอรู้จักนิสัยของไช่จิ้นดี ถ้าทำให้เขาโมโหได้ขนาดนี้ อีกฝ่ายคงทำเรื่องที่ล้ำเส้นเขาอย่างแน่นอน
ชายหน้าดำจ้องเถ้าแก่หลี่ “คิดว่าเรื่องจะจบง่าย ๆ แบบนี้เหรอ?”
“ถามพวกเราหรือยังว่าเห็นด้วยไหม?”
“เหอซ่าง ถ้าเขาไม่พูด นายก็พูดมาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
จี้หยวนอัดอั้นมานานแล้ว จึงรีบพูดว่า “คุณหวงครับ ผู้ชายคนนี้ดูถูกพี่ลี่ เขาเอาเช็คหนึ่งหมื่นหยวนมาวางตรงหน้าพี่ลี่”
“พูดจาน่าเกลียดว่าจะซื้อเวลาอยู่กับเธอสักสองสามคืน หน้าด้านเกินไปแล้ว!”
พอเหล่าเหอได้ยินก็เดือดขึ้นมาทันที เขาหันไปตบหน้าเถ้าแก่หลี่ที่ขวัญหนีดีฝ่อจนแทบสิ้นสติ
“ไอ้บ้านนอกอย่างแกโผล่มาจากรูไหน ถึงกล้ามาดูถูกน้องสะใภ้ฉันแบบนี้!”
โชคดีที่มีคนข้าง ๆ รีบดึงเขาไว้ ไม่อย่างนั้นเหล่าเหอคงพุ่งเข้าไปกระทืบอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า