“นี่เรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตายเลยนะ!”
หลิวซั่นยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ รีบหันไปเคาะประตูทันที
ปัง ๆ ๆ
“พี่จิ้น อย่าทำเป็นไม่ใส่ใจสิ เมื่อกี้พี่เสี่ยวลี่หายไปจริง ๆ นะ”
“รีบออกมาสิพี่จิ้น ตอนนี้เธอเพิ่งหายไปได้ไม่นาน พวกเรารีบออกไปช่วยกันตามหาข้างนอกเถอะ”
ปัง ๆ ๆ
“พี่จิ้น พี่จิ้น เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ท่าทางตื่นตูมเกินเหตุของเจ้าหมอนี่ทำให้หลิวชิ่งเหวินที่กำลังล้างหน้าอยู่ทางนั้นพลอยใจหายวาบไปด้วย
“เมื่อกี้พี่เสี่ยวลี่ยังอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงหายไปได้ล่ะ”
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่สือเจียที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในลานบ้านก็ยังพลอยตึงเครียดไปด้วย
เธอรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น ๆ เสี่ยวลี่เป็นอะไรไปเหรอ”
หลิวซั่นหันไปมองสือเจียแล้วชะงักไปนิดหนึ่ง
เพราะตอนที่เขามาที่ลานบ้านนี้ สือเจียกำลังทำงานอยู่ นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้เจอกัน
เห็นเขาไม่พูดอะไร สือเจียก็เร่งอย่างร้อนใจ “พูดมาสิ น้องสาวฉันเป็นอะไร”
หลิวซั่นมองสือเจียแล้วกลืนน้ำลาย พยายามเรียกสติกลับคืนมา “เมื่อกี้พี่เสี่ยวลี่ยังอยู่ในลานบ้านอยู่เลย พริบตาเดียว...”
แอ๊ด ประตูใหญ่เปิดออก หวังเสี่ยวลี่ถือกะละมังใบหนึ่งอยู่ในมือ ใบหน้าแดงก่ำจนไม่กล้าเงยขึ้น
ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย
ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว เธอก็รีบวิ่งไปทางบ่อน้ำ
ทุกคนต่างก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว หลายคนสะดุ้งวาบในใจ ราวกับจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา