ไช่จิ้นรีบอุ้มไช่เซียนซานขึ้นมานั่งบนตักแล้วปลอบว่า “บอกพี่มาสิว่าเป็นอะไรไป”
หลิวชิ่งเหวินเองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “พี่ลี่ มีใครรังแกพี่หรือเปล่า”
หวังเสี่ยวลี่พยายามตั้งสติ แต่พูดจาติดขัด ดูอ่อนแอและน่าสงสาร “มะ...ไม่มีหรอก ช่างเถอะ กลับบ้านกันเถอะ”
ไช่จิ้นขมวดคิ้ว “นั่งก่อน แล้วเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ใช่แล้วพี่ลี่ อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ บอกมาเลย เดี๋ยวผมหลิวชิ่งเหวินจะเอาคืนให้เอง” หลิวชิ่งเหวินดูร้อนใจไม่น้อย
หวังเสี่ยวลี่ไม่อยากให้ทั้งสองคนไปทะเลาะวิวาทกัน
เธอเคยเห็นนิสัยของไช่จิ้นมาหลายครั้งแล้วที่อำเภอหยวนหลี่
ส่วนไช่เซียนซานยังเด็กและไร้เดียงสา ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน
เธอจึงเล่าไปพลางร้องไห้ไป
ที่แท้หวังเสี่ยวลี่กับคนอื่น ๆ รออยู่ที่บ้านนานมากแล้ว แต่เห็นไช่จิ้นกับพวกยังไม่กลับมาสักที
ในลานบ้านอากาศอบอ้าว เธอเลยคิดจะพาไช่เซียนซานออกมาสูดอากาศข้างนอก
ตอนเดินผ่านร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง หวังเสี่ยวลี่เห็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายชุดหนึ่งในตู้โชว์ รู้สึกว่าไช่จิ้นใส่แล้วต้องดูดีมากแน่ ๆ
เธอจึงเดินเข้าไปตั้งใจจะซื้อ
แต่พอเห็นราคา ก็ถึงกับชะงัก เสื้อราคาเกิน 2,000 หยวน!
เงินเดือนของหวังเสี่ยวลี่ที่โรงงานเหล้าถือว่าสูงแล้ว เดือนหนึ่งได้มากกว่า 300 หยวน
แต่ปกติเธอยกเงินเดือนให้พ่อแม่หมด จะมีเงินมากมายขนาดนั้นติดตัวได้ยังไง
เธอจึงเตรียมตัวเดินออกไปอย่างเก้อเขิน
แต่จู่ ๆ เจ้าของร้านก็สบถไล่หลังว่า “พวกบ้านนอกจากต่างถิ่น ไอ้พวกจนกรอบ อย่ามาแตะเสื้อฉันจนสกปรก!”