“มีเรื่องอะไรเหรอ” สือเจียถามอย่างแปลกใจ
หวังเสี่ยวลี่ดูเหมือนจะพูดยากอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า “เธอ...ช่วยไปดูห้องให้ฉันหน่อยได้ไหม”
“เสี่ยวจิ้นเตรียมห้องว่างไว้ให้ฉันด้วยเหรอ ในบ้านพักมีคนอยู่กันเยอะแล้วหรือเปล่า”
สาวน้อยยังกังวลว่าพอมาถึงเมืองเซินแล้ว จะต้องนอนห้องเดียวกับไช่จิ้นหรือเปล่า
สือเจียรู้สึกแปลกใจมาก
เธอกวาดตามองผ่าน ๆ เห็นกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ของผู้ชายแขวนอยู่นอกห้องทุกห้อง จึงพูดออกไปตามสัญชาตญาณว่า “มีห้องหนึ่งเตรียมไว้ให้ฉัน”
“ดูเหมือนจะไม่มีห้องเหลือแล้วนะ”
“เธอจะมาเมื่อไหร่ พี่สาวคิดถึงแล้ว”
เพราะเรื่องคังเหว่ย สือเจียจึงไม่ค่อยได้กลับบ้าน
ทุกครั้งที่กลับไปก็อยู่ได้ไม่ถึงวันสองวัน ก่อนจะทะเลาะกับพ่อ แล้วแบกกระเป๋าออกจากบ้าน
สองพี่น้องแทบไม่ได้เจอกัน และไม่ค่อยได้คุยกันลึก ๆ สือเจียจึงอยากอยู่กับหวังเสี่ยวลี่ในตอนนี้มาก
เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่นอนเตียงเดียวกัน มองดวงดาวเต็มฟ้านอกหน้าต่าง แล้วพูดคุยกันได้ไม่รู้จบ
สองพี่น้องคุยกันทางโทรศัพท์
ทางด้านไช่จิ้น หลังจากพูดคุยกับสวีเจียอิ้นอย่างละเอียด ในที่สุดก็ตกลงแผนงานกันได้
ยังคงใช้กลยุทธ์สร้างบ้านแถวที่สวีเจียอิ้นเสนอไว้ก่อนหน้านี้
สร้างบ้านแถวเพิ่มอีกสองแนวบนยอดเขา ส่วนบ้านด้านล่างให้เปลี่ยนสีผนังภายนอกทั้งหมด
เพิ่มพื้นที่สีเขียวในหมู่บ้านจัดสรร และปรับปรุงส่วนอื่น ๆ
วางตำแหน่งโครงการให้เป็นระดับไฮเอนด์
เมื่อได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากไช่จิ้น สวีเจียอิ้นก็ผ่อนคลายลงมาก
เขายิ้มแล้วพูดว่า “ในที่สุดก็มีงานให้ทำสักที ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของเราจะเริ่มออกเรือ”