ห้องประชุมด้านในมีพื้นที่ราว 200 ตารางเมตร
ตรงข้ามประตูทางเข้าเป็นผนังกระจกบานใหญ่ ส่วนผนังสองด้านแขวนแผนที่ขนาดใหญ่ไว้ด้านละแผ่น
เหนือแผนที่ฝั่งซ้ายมีป้ายผืนหนึ่งเขียนว่า: สมรภูมิรบของกิจการสุราต้าวเซียง
เหนือแผนที่ฝั่งขวามีป้ายผืนหนึ่งเขียนว่า: สมรภูมิรบธุรกิจสุราและโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่
ใต้แผนที่แต่ละแผ่นมีโต๊ะประชุมขนาดใหญ่วางอยู่หนึ่งตัว
เวลานี้ คนเต็มโต๊ะประชุมฝั่งกิจการสุราต้าวเซียง หลิวชิ่งเหวินกำลังจัดการประชุมใหญ่
พอไช่จิ้นเดินเข้ามา ทุกคนในห้องก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“คุณไช่”
“สวัสดีครับคุณไช่”
ไช่จิ้นยิ้มพลางยกมือกดลงเบา ๆ ก่อนจะมองธงสีเล็ก ๆ ที่ปักอยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ บนแผนที่
“ยอดขายของโรงเหล้าตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง?”
หลิวชิ่งเหวินเริ่มได้ใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาลุกขึ้นอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้วตบแผนที่เบา ๆ “ดูทางนี้สิครับ”
“ธงแต่ละผืนหมายถึงยอดขายต่อเดือนถึงหนึ่งล้าน ตอนนี้เราปั้นตัวแทนจำหน่ายที่มียอดขายต่อเดือนถึงล้านได้แล้ว 8 ราย”
ไช่จิ้นกวาดตามองแผนที่อย่างละเอียด อารมณ์ดีไม่น้อย “ยินดีด้วยนะ ดูท่าปีนี้พวกนายคงได้โบนัสสิ้นปีสูงสุดแล้วล่ะ”
นี่เป็นมาตรการกระตุ้นที่เหล่าเหอคิดขึ้นมา
ในบรรดาธุรกิจหลักหลายส่วน ใครทำกำไรได้สูงที่สุดในปีนี้ก็จะได้รางวัลมากที่สุด มีกฎเกณฑ์การให้รางวัลอีกหลายข้อ แต่ไช่จิ้นไม่เคยใส่ใจรายละเอียดนัก
หลายคนในห้องประชุมหัวเราะขึ้นมา
จากนั้นไช่จิ้นก็พูดว่า “เอาละ พวกนายคุยกันต่อเถอะ ฉันนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
หลิวชิ่งเหวินส่งสัญญาณให้ทุกคนกลับไปนั่งที่เดิม