บทที่ 169 รับพวกนายเข้าทีม!
พอไช่จิ้นเห็นสีหน้าของชิวจื้อหลี่ เขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาบ้าง
อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนที่มีเส้นสายในเมืองหลวง เงิน 2,000 หยวนคงดูเหมือนเป็นการดูถูกกันไปหน่อย
เขารีบพูดขึ้นว่า “พี่ชิว เงิน 2,000 หยวนเป็นแค่ค่าครองชีพพื้นฐานที่ช่วยให้พวกนายตั้งตัวได้ในช่วงแรกเท่านั้น”
“ต่อไปฉันจะพัฒนาอุตสาหกรรมอีกหลายด้าน ซึ่งทั้งหมดต้องอาศัยพวกนาย”
“ถึงตอนนั้นถ้าพวกนายยังอยากอยู่กับบริษัทฉัน ก็จะได้เป็นผู้รับผิดชอบอุตสาหกรรมสักด้าน หรือถ้าอยากเริ่มธุรกิจเอง ฉันก็จะช่วยอย่างเต็มที่...”
“เดี๋ยวก่อนไช่จิ้น นายเข้าใจฉันผิดแล้ว ฉันหมายถึงอยากให้นายคิดให้ดี”
“ช่วงหลายปีมานี้ มีคนจากทางใต้เข้ามาหาพวกเราตั้งเยอะ บางคนถึงกับหอบเงินมาด้วย เพื่ออะไรล่ะ? ก็หวังจะอาศัยพวกเราติดต่อไปทางผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ใช่หรือไง”
“ผู้ใหญ่ที่บ้านพวกเราเป็นคนมีหลักการ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่ตกอับขนาดนี้ เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”
ไช่จิ้นเข้าใจดี
พวกเขาแค่อยากบอกว่าเส้นสายเบื้องหลังใช้กันตามใจไม่ได้ นี่เป็นเรื่องหลักการ
พวกเราก็รู้ตัวว่ามีดีแค่ไหน เงิน 2,000 หยวนนี้ นายยินดีจ่ายให้เปล่า ๆ จริงเหรอ?
ไช่จิ้นถอนหายใจโล่งอก “ฉันนึกว่าพวกนายไม่พอใจที่น้องชายให้เงินเดือนน้อยไปเสียอีก”
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าพวกนายเต็มใจมา ฉันก็จ่ายไหวอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ฉันหวังว่าเราจะเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่ใช่เจ้าของโรงงานรับสมัครพนักงาน”
ทั้งคู่ยังหนุ่มเหมือนกัน คำพูดของไช่จิ้นทำให้ชิวจื้อหลี่คลายความระแวงลงจนหมด อีกทั้งไช่จิ้นยังให้เกียรติเขามากพอ