อยู่บนถนนไม่มีอนาคต!
อยู่บนถนนต้องตายแน่นอน!
.....
"พี่เจียง!" จูเจิ้งตัวสั่นเทา พูดด้วยความยากลำบาก "พี่จะถอนตัวแล้วเหรอ?"
คำพูดนี้หลุดออกไป
หวังเถาและคนอื่นๆ ก็ตัวสั่นเล็กน้อยเช่นกัน
ในกลุ่มคนเหล่านี้ ฉินเจียงคือเสาหลัก ที่มีอำนาจบารมีแบบนี้ได้ก็เพราะฉินเจียงทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น สี่เก้า ผู้แข็งแกร่งที่สุด ยังเป็นผู้ติดตามที่ภักดีที่สุดของฉินเจียง สูญเสียฉินเจียง สูญเสียสี่เก้า พวกเขาจะเหลืออะไร? กลัวจะแตกสลายกันทันที!
ถนนสายนี้!
ไม่ใช่ใครก็เดินได้!
ชั่วขณะนั้นใจสั่นระริก: การประชุมเมื่อกี้คุยกันเรื่องไหนอยู่ ทำไมจากจะทำให้ใหญ่ ทำให้แข็งแรง กลายเป็นแตกสลายไปได้
"คิดมากไปแล้ว!" ฉินเจียงพูดตรงๆ "พวกนายเป็นพี่น้องฉัน เมื่อวานเป็น วันนี้เป็น ต่อไปก็เป็น! ตราบใดที่พวกนายไม่คิดจะแยกไปเอง ก็อยู่กับฉันได้ตลอดไป"
"พี่เจียง! เราจะตามพี่ไปตลอดชีวิต" หวังเถาและคนอื่นๆ โล่งอก รีบสารภาพความจงรักภักดี
ฉินเจียงพยักหน้าอย่างพอใจ ในชาติที่แล้ว พี่น้องพวกนี้จงรักภักดีต่อเขามาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กลับมาเกิดใหม่แล้วยังไม่อยากละทิ้งพวกเขา ถ้าเขาจากไป ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพี่น้องพวกนี้ส่วนใหญ่จะซ้ำรอยเดิมหรือแย่กว่าชาติที่แล้วซ้ำอีก
ดังนั้น
ทำได้เพียงเก็บพี่น้องพวกนี้ไว้ข้างกายต่อไป
ใครบอกว่าพี่น้องเยอะได้แค่เอาไว้อยู่บนถนน
ในสภาพแวดล้อมที่เศรษฐกิจกำลังจะพุ่งทะยาน มีธุรกิจมากมายที่ทำเงินดีกว่าการอยู่บนถนนเป็นร้อยเท่า ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ พี่น้องเยอะก็เป็นข้อได้เปรียบไม่น้อย
พี่น้องหลายสิบคนเลี้ยงยากนักหรือ?
พี่ตงมีพี่น้องเป็นแสนคนก็ยังเลี้ยงได้... แน่นอนว่าเขาอาจจะไม่ได้คิดว่าพวกนั้นเป็นพี่น้องจริงๆ แหะๆ...
ฉินเจียงให้จูเจิ้งและคนอื่นๆ กลับไปคุมลูกน้องข้างล่าง แล้ววางแผนอนาคตคร่าวๆ
กำลังอยู่ในตอนนั้นเอง:
"เธอทรยศความรักฉัน บังคับให้ฉันจากไป สุดท้าย..."
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นและดังขึ้น หวังเถาซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดรีบลุกขึ้นส่งโทรศัพท์ให้ฉินเจียง พร้อมพูดว่า "พี่เจียง เป็นพี่สะใภ้" พลางกดรับสายไปด้วย
ฉินเจียงรับโทรศัพท์ ขมวดคิ้วเล็กน้อย บนหน้าจอแสดงสองตัวอักษรใหญ่: [นางฟ้า]
จากนั้น
เสียงจากในโทรศัพท์ก็ดังมา:
"ฉินเจียง บัตรฉันทำไมกดเงินไม่ออก ฉันไม่ได้บอกให้แกโอนหกพันให้ฉันตั้งแต่เช้านี้หรือไง?"
"ฉันมาถึงร้านโทรศัพท์แล้ว แกจะให้ฉันขายหน้าแบบนี้เหรอ? เรื่องแค่นี้แกยังทำไม่ได้ แล้วแกจะทำอะไรได้ ฉันว่าแกก็เป็นได้แค่ขยะ"
"ฉินเจียง รีบโอนเงินให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย"
ฟังเสียงอีกฝั่งที่เย่อหยิ่งจองหอง ฉินเจียงสีหน้าเริ่มดำลง
เขารู้ว่าอีกฝั่งเป็นใคร!
หลิวหรูเยียน!
นางฟ้าสมัยมัธยมปลาย รักแรกที่บริสุทธิ์ของฉินเจียงในชาติที่แล้ว เจอหน้ากันครั้งแรกก็ทำให้ฉินเจียงตกหลุมรักอย่างไม่มีเงื่อนไข ตามจีบอยู่สองปี จนถึงขั้นต้องไปร่วมวงต่อสู้เพื่อเธอจนเสียการเรียน ต้องเข้าเรียนแค่วิทยาลัยอาชีวะ
แต่ชาติที่แล้วไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ คิดว่าตัวเองเรียนแค่วิทยาลัยอาชีวะ ยิ่งไม่คู่ควรกับผู้หญิงดีๆ อย่างหลิวหรูเยียน จึงยิ่งเอาอกเอาใจอย่างไม่ลดละ
ขอเงินก็ให้!
สั่งอะไรก็ทำ!
ทำให้หลิวหรูเยียนซึ่งฐานะครอบครัวธรรมดาได้ใช้ชีวิตอย่างคุณหนูใหญ่ ได้เข้าถึงสังคมที่สูงขึ้น พอเรียนจบมหาวิทยาลัยก็พูดกับเขาว่า "ขอโทษนะ ฉันมีแฟนแล้ว เขาเป็นทนายความใหญ่ ขอบคุณที่ดูแลฉันมาหลายปี"
"ต่อไปอย่าติดต่อฉันอีก กลัวเขาจะเข้าใจผิด..."
แต่เขากลับยอมปล่อยมือจริงๆ ไม่รบกวนอีก คิดว่าตัวเองบริสุทธิ์ คิดว่าอีกฝ่ายยังคงเป็นรักแรกที่บริสุทธิ์ จนกระทั่งอยู่ในคุกหลายปี เขาถึงได้คิดออกในที่สุด:
อะไรคือรักแรกที่บริสุทธิ์!
อะไรคือลูกสวรรค์!
ถ้าไม่มีเขาคอยอุปถัมภ์ อีกฝ่ายจะเอาอะไรมาดำเนินชีวิตแบบนั้น จะเอาอะไรไปแต่งเข้าตระกูลใหญ่ ได้ก็แค่ความสวย...ฮ่า!
น่าเสียดาย...
ทุกอย่างสายไปแล้ว!
โชคดีที่ได้เกิดใหม่ คราวนี้เขาจะดูให้เห็นกับตาว่า ถ้าไม่มีเขาอุปถัมภ์ นางฟ้าจอมปลอมนี่จะเป็นยังไง?
"นี่..."
"แกได้ยินฉันพูดไหม ฉันสั่งให้แกโอนเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้น..."
หลิวหรูเยียนพูดยังไม่ทันจบก็ถูกฉินเจียงขัด:
"โอนบ้าโอนอะไร!"
"หลิวหรูเยียน ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันกับแกไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก แกอย่าหวังจะได้เงินจากฉันอีกต่อไป"
"อีกอย่าง..."
"เงินที่โอนให้แกก่อนหน้านี้ถือว่าให้กู้ทั้งหมด จำกัดเวลาหนึ่งเดือน ถ้าไม่ใช้คืน ก็รอรับหมายศาลได้เลย"
พูดจบ ไม่รอให้หลิวหรูเยียนตอบโต้ ก็วางสายทันที
แบบนี้...
จูเจิ้ง สี่เก้า อาถาว ฯลฯ มองฉินเจียงอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับสงสัยว่าตัวเองตาฝาด
อะไรกัน! พี่เจียงของพวกเขาไม่ใช่เหรอที่ปฏิบัติต่อหลิวหรูเยียนเหมือนแก้วตาดวงใจ ทะนุถนอมทุกอย่าง จะให้อะไรก็ให้
วันนี้...
เป็นอะไรไป ท่าทีแข็งกร้าวขนาดนี้!
ฉินเจียงวางโทรศัพท์ลง พูดอย่างดูถูก "ก็แค่ผู้หญิงที่ทำตัวดี แต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
"จูเจิ้ง นายไปเอาใบแจ้งการโอนเงินที่ฉันโอนให้มันออกมา แล้วหาทนายความคนหนึ่ง ถ้ามันไม่ใช้คืนภายในหนึ่งเดือน ก็ส่งจดหมายทนายความไปให้มันโดยตรง"
"อ๋อ...ได้!"
จูเจิ้งพยักหน้าอย่างงงๆ
"เธอทรยศความรักฉัน บังคับให้ฉันจากไป..."
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง
ปึง!
ฉินเจียงกดวางสาย แบล็กลิสต์เป็นชุด แล้วเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงพื้นฐานเครื่อง
อะไรคือรักไม่รัก!
เกิดใหม่แล้วใครยังจะไปสนใจความรัก!
ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออก ขอแค่คำเดียว:
[หาเงิน]
...
...
ร้านโทรศัพท์แห่งหนึ่ง
หลิวหรูเยียนฟังเสียงตัดสายในโทรศัพท์ โกรธแทบระเบิด "ฉินเจียง แกกล้าด่าฉัน แล้วยังกล้าวางสายฉันอีก"
"ได้! แกเป็นคนวางสายฉันเอง ฉันหลิวหรูเยียนขอสาบาน ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะไม่โทรมาแกแม้แต่สายเดียว"
"ให้หน้ามากเกินไปแล้ว...โกรธฉันตายเลย..."
ด้านหลังเคาน์เตอร์
พนักงานขายยิ้มแล้วพูดซ้ำอีกครั้ง "คุณผู้หญิง ไอโฟนสี่ของคุณแพ็คเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทางร้านแถมพาวเวอร์แบงก์ให้ด้วยนะคะ"
"รวมทั้งหมด: 5999 บาท!"
"ขอถามหน่อยว่าจะรูดบัตร หรือจ่ายเงินสด!"
(ข้อความนี้เป็นภาษาจีนในต้นฉบับ ควรแปลว่า "ขอถามหน่อยว่าจะรูดบัตร หรือจ่ายเงินสด?")
ฟังคำพูดยิ้มๆ ของพนักงานขาย แต่กลับทำให้สีหน้าหลิวหรูเยียนแย่ลงไปอีก จะรูดบัตรก็ได้ แต่ในบัตรเธอไหนมีเงิน ลองกดไปแล้วเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอว่าไม่มีเงิน
สองข้างทาง
สาวๆ หลายคนที่มาด้วยกันกับหลิวหรูเยียนพูดว่า:
"หรูเยียน แกหยิบบัตรผิดใบหรือเปล่า"
"หรูเยียน เงินค่าต้นฉบับของแกไม่ได้รับเข้าบัญชีแล้วเหรอ?"
"หรูเยียน..."
เสียงถามทีละคำทำให้สีหน้าหลิวหรูเยียนแย่ลงไปอีก
เธอรักษาภาพพจน์เทพธิดาและสาวเปรื่องในโรงเรียน ซื้อของแพงๆ ต่างๆ ก็บอกว่าได้เงินจากเขียนหนังสือ ตอนนี้ตั้งใจมาอวดในหอพักว่าค่าต้นฉบับเข้าแล้ว จะมาซื้อไอโฟนสี่รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งออก ไม่คิดว่าฉินเจียงจะไม่โอนเงินให้ ทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์น่าอับอายขนาดนี้ "ฉินเจียง..."
เฮ้อ...
เธอแช่งด่าอยู่ในใจอยู่พักใหญ่ถึงได้พูดว่า "ฉันหยิบบัตรผิดจริงๆ ฉันขอตัวกลับไปเอาบัตรก่อน" พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป
แต่พนักงานขายรั้งไว้ทันที "คุณผู้หญิง มือถือคุณเปิดกล่องตรวจเครื่องแล้ว ถ้ายังไม่ชำระเงินออกไปไม่ได้นะคะ ถ้าคุณหยิบบัตรผิด จะให้เพื่อนของคุณกลับไปเอาให้ก็ได้ค่ะ"
หลิวหรูเยียนกำโทรศัพท์แน่น นิ้วเริ่มซีด กลับไปเอาใบ้บัตรอะไร เธอไหนมีบัตร แต่ก็ไม่อยากให้ต้องโต้เถียงกันตรงนี้เสียหน้า ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่เห็นจะได้เปรียบ เธอจึงได้แต่ถือโทรศัพท์เดินไปอีกด้านหนึ่งเพื่อโทรออก
เธอไม่เชื่อ!
คนที่คอยเอาอกเอาใจมีตั้งมากมาย ยังจะรวมเงินไม่พออีกเหรอ!
อืม! รวมยากจริงๆ เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยใครจะมีเงินเยอะ แต่ละคนก็ได้แค่คนละสามถึงห้าร้อยบาท
ถ้าจะให้รวมได้จริงๆ ต้องใช้คนเป็นสิบคน แล้วเธอหลิวหรูเยียนจะรักษาภาพพจน์ไว้ได้ยังไง อดไม่ได้ที่จะโกรธมากขึ้น:
"ฉินเจียง แกรอฉันได้เลย..."
แต่มือกลับซื่อสัตย์มาก โทรหาฉินเจียงอีกครั้ง:
[ตุ๊ด..ตุ๊ด..]
[ขออภัย เบอร์ที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]