“ข้างนอกมีศพเน่าเป็นร้อยตัว พี่หมา นาย... ให้ตายสิ หวังจื่ออี้ นายเปิดจริงๆ นะ!”
ถังเจิ้งกำลังจะโน้มน้าวไป๋อี้ให้รอก่อน แต่หวังจื่ออี้ก็เปิดประตูที่หลบภัยตามคำสั่งแล้ว
ชั่วพริบตา ฝูงศพเน่าก็ทะลักเข้ามาทางประตู
ไป๋อี้ยื่นมือข้างหนึ่งออกไป แตะเบาๆ ที่หน้าผากของศพเน่าตัวหน้า
[คุณใช้วิชาเปลี่ยนเนื้อเป็นกระดูกแบบวงกว้าง สติ-80]
[คำเตือน! สติของคุณต่ำกว่า 20 คุณตกอยู่ในภาวะคลุ้มคลั่ง คุณตกอยู่ในภาวะการรับรู้บิดเบือน]
[ได้รับการยกเว้น]
การแปรเปลี่ยนเริ่มจากปลายนิ้วของไป๋อี้ ศพเน่าทั้งหมดที่เบียดกันอยู่บนเส้นทางตรงหน้าเขาเริ่มบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ
จากนั้น การเปลี่ยนแปลงของเนื้อและเลือดอันโหดร้ายก็เริ่มต้นขึ้น เนื้อของศพเน่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เริ่มหลอมรวมและแปรเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เนื้อและเลือดเกี่ยวพันกัน แล้วเปลี่ยนเป็นกระดูกสีขาวปนเลือด
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ตรงหน้าไป๋อี้ก็ก่อตัวเป็นอุโมงค์กระดูกที่บิดเบี้ยว ซึ่งเกิดจากการแปรเปลี่ยนของเนื้อและเลือดนับไม่ถ้วน
“ปิดประตูให้ดี อย่าออกมา”
ไป๋อี้สูดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ นิโคตินกดความเจ็บปวดลง จากนั้น เขาก็พุ่งเข้าใส่ฝูงศพเน่าราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
[คุณเห็นโครงกระดูกที่บิดเบี้ยว สติ-2]
“นี่มัน... ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?”
ถังเจิ้งมองอุโมงค์กระดูกที่ยังพอเห็นใบหน้าของศพเน่าได้ไม่ชัด แล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
คนอื่นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขา หวังจื่ออี้แม้จะเชื่อว่าไป๋อี้ต้องมีวิธี แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันน่าตกตะลึงเกินไป เธออ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก
“การมีอยู่ของไป๋อี้ คือโชคของพวกเรา!” จางเจิ้นเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง
ไป๋อี้ใช้มือข้างเดียวกันหัวแล้วพุ่งเข้าฝูงศพเน่า แรงกระแทกมหาศาลทำให้ศพเน่าด้านหน้าถูกชนแตกสลาย! ตอนนี้เขาอยู่ในใจกลางฝูงศพเน่า รอบข้างมีศพเน่าคลั่งไคล้พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง