เมื่อการสังหารสิ้นสุดลง เกล็ดหิมะก็เริ่มหยุดโปรยปราย
ด้านนอกที่หลบภัยตอนนี้เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ซากศพเน่าถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เกลื่อนกลาด ปะปนไปด้วยกระดูกขาวที่บิดเบี้ยวซึ่งเกิดจากศาสตร์แปรธาตุแห่งเลือดและเนื้อ
เลือดหนืดไหลท่วมพื้นจนมิดพื้นรองเท้า และต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดกำลังเลือกเก็บของท่ามกลางกองซากศพ ยกแขนที ขาขึ้นมาดูเป็นระยะ
เมื่อไป๋อี้กลับมาถึงหน้าประตูที่หลบภัย ในอ้อมแขนของเขากำลังอุ้มอวัยวะของศพเน่าอยู่หลายชิ้น
ทั้งหมดนี้คืออวัยวะกลายพันธุ์ของศพเน่ากลายพันธุ์ที่ไป๋อี้คัดเลือกออกมา เพราะที่เกิดเหตุรกเกินไป ไป๋อี้ไม่สามารถเก็บกู้ศพเน่าทั้งหมด จึงได้แต่เลือกเอาส่วนที่สำคัญห่อกลับมา ตั้งใจจะกลับไปป้อนให้ที่หลบภัยของตน
เขาไม่รู้เลยว่าภาพที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา สร้างความหวาดกลัวให้กับคนภายในได้มากแค่ไหน
[คุณเห็นภาพคนบ้าเลือกเก็บชิ้นส่วนศพ สติ-3]
“พะ..พี่หมา..คุณ..คุณบอกว่า..ไอ้..ไอ้ผู้ยิ่งใหญ่ มี..มีความชอบแปลก ๆ เป็น..เป็น..เป็นเรื่องปกติใช่..ใช่ไหม?”
หวังจื่ออี้รู้สึกว่าลิ้นกับปากของตัวเองเริ่มจะพันกัน เธอตะโกนอยู่ในใจไม่หยุด
“ฉันรู้แล้ว! ตั้งแต่หัวหมาป่าเมื่อกี้ฉันก็รู้แล้ว! ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ไม่ปกติ! ฉันรู้แล้ว!”
เซี่ยซวี่ที่ถูกถามรู้สึกผิด ๆ อยู่บ้าง แล้วก็พยักหน้าอย่างมีเลศนัย
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก——”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนสะดุ้งเฮือก ต่างมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็พากันจ้องไปที่หวังจื่ออี้