กระดูกกระซิบรำพึงถูกกดไว้จนขยับไม่ได้ ก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าขนลุก
แขนทั้งสองของมันค่อย ๆ นิ่มลงและยืดออก กระดูกที่เคยประกบกันแน่นเริ่มแยกกระจาย เผยให้เห็นเส้นใยสีดำปริศนาอยู่ข้างใน
การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาสองวินาที ในตอนนี้ แขนของมันกลายเป็นแส้ยาวสองเส้นที่เต็มไปด้วยเศษกระดูกคมกริบ!
“ถอยไป!”
เซี่ยซวี่ตะโกน แต่ก็สายเกินไป
เมื่อมารต่างถิ่นหมุนตัว แขนที่กลายเป็นแส้ก็โจมตีทุกสิ่งรอบตัวอย่างไม่เลือกหน้า ปลายแส้ตรงตำแหน่งนิ้วมือยิ่งส่งเสียงแหลมดังจนแก้วหูแทบแตก
สามคนที่อยู่ใกล้ที่สุดยกมีดขึ้นกัน แต่ที่ต่างจากเมื่อก่อน ต่อให้กันแขนที่พุ่งมาได้ เพราะความนุ่มของมัน ปลายแส้ก็ยังฟาดใส่แผ่นหลังของทั้งสามอย่างแรง
ในไม่กี่วินาที เสื้อผ้าคุณภาพดีก็ฉีกขาดภายใต้การกระชากของเศษกระดูก แส้ที่คมกริบนั้นหากฟาดโดนตัวพวกเขา ก็จะฉีกเนื้อหนังออกมาเป็นชิ้นใหญ่ทันที
จางเจิ้นเพื่อคุ้มกันอีกสองคนให้ถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย หลังของเขาถูกฟาดไปสองที จนเนื้อตัวเละเทะไปหมด
สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว ถังเจิ้งเริ่มยืนไม่ติดอีกแล้ว เขามองดูทั้งห้าคนที่กระเจิดกระเจิง เตรียมจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกไป๋อี้รั้งไว้
[จิตใจ: ความวิตกกังวล 77/100]
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ไป๋อี้รั้งถังเจิ้งไว้
“พี่หมา คราวนี้พวกเขามีอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ!”
ชีวิตทหารมาหลายปี ทำให้ถังเจิ้งไม่สามารถนั่งดูเพื่อนร่วมทีมตกอยู่ในอันตรายแล้วตนเองนิ่งเฉยได้