หีบสมบัติใบสุดท้ายอยู่ห่างจากที่หลบภัยของหวังจื่ออี้ไป 4 กิโลเมตร
ในป่าที่ยังไม่มีใครแผ้วถาง ทุกคนฝ่าฟันไปอย่างลำบาก โชคดีที่ในหมอกดำไม่มีสิ่งมีชีวิตใด มิฉะนั้นแค่แมลงและสัตว์เล็ก ๆ นานาชนิดก็คงทำให้พวกเขาลำบากไม่น้อย
วกวนไปมาหลายตลบ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงใกล้จุดที่หีบสมบัติอยู่
เป็นอย่างที่ไป๋อี้คาดไว้ รอบ ๆ หีบสมบัติมีจังหวะกดดันสุดขีดอยู่จริง
ต่างจากมารต่างถิ่นตัวอื่น ๆ จังหวะที่ส่งมาจากข้างหน้านั้น วุ่นวายและแปลกประหลาด แต่กลับแฝงความรู้สึก "สงบ" อยู่ด้วย พร้อมกับกลิ่นกำมะถัน
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้สัมผัสได้ถึงจังหวะที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แค่สัมผัสก็ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว
สัญชาตญาณบอกเขาว่า ถ้าไม่เปิดพรสวรรค์ จะต้องตาย!
แต่ความรู้สึกนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ไป๋อี้ไม่ถอย กลับยิ่งทำให้เลือดในตัวเขาร้อนพล่าน นับจากไหนไม่รู้ ไป๋อี้เริ่มยิ่งเพลิดเพลินกับความรู้สึกเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ตัวเป็นเกลียวอยู่ระหว่างความเป็นความตาย
อย่างไรก็ตาม ไป๋อี้ไม่ได้โง่พุ่งเข้าไปตรง ๆ ก่อนอื่นเขาอธิบายสถานการณ์ให้สมาชิกทีมฟัง แล้วทุกคนก็ร่วมกันหาพื้นที่โล่งที่ไม่มีต้นไม้
เดี๋ยวให้ไป๋อี้เป็นคนล่อมารต่างถิ่น พอมาถึงตรงนี้ก็ให้ไป๋อี้กับถังเจิ้งลงมือสังหารมัน
คนอื่น ๆ หลบอยู่ในที่ปลอดภัย คอยดูและพักผ่อน ทั้งยังได้สัมผัสบรรยากาศการต่อสู้ไปด้วย
จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไป๋อี้ถือตะเกียงหมอกเดินเข้าไปในหมอกดำ
ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน ยิ่งไป๋อี้เข้าใกล้มารต่างถิ่นมากขึ้น แต่มารต่างถิ่นกลับไม่ยอมโจมตีเลยแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้ไป๋อี้ระวังตัวมากขึ้น