[อย่านอนเลย ลุกขึ้นมาทำงาน!]
เสี่ยวไป๋ที่กำลังหลับตาพักอยู่ถูกเสียงนั้นปลุกให้ตื่น มันลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง มองไปรอบ ๆ
[ดูอะไร พูดถึงแกอยู่นั่นแหละ]
"โฮ่ง?"
เสี่ยวไป๋ตั้งใจฟัง แต่มันไม่อาจบอกได้ว่าเสียงนั้นมาจากที่ไหน มันจึงมองไปที่ไป๋อี้
"เป็นอะไรไป?" ไป๋อี้ถามอย่างสงสัย
[คนอื่นฟังไม่เห็นหรอก แกเลิกพยายามเถอะ]
ครั้งนี้เสี่ยวไป๋รู้ที่มาของเสียงแล้ว มันดังอยู่ในหัวของมันโดยตรง
มันส่งเสียงคำรามดังลั่น เพื่อเตือนไป๋อี้ หมายความว่ามีอะไรบางอย่างมา
ไป๋อี้กลั้นยิ้มไว้ แล้วทำทีเป็นสีหน้าตึงเครียด: "เสี่ยวไป๋ เกิดอะไรขึ้น?"
เสี่ยวไป๋ร้อนใจจนหอนเป็นจังหวะ
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันอยู่ในตัวแก ฉันจะกินแกจากข้างในออกไปข้างนอก!]
"โฮ่วววว――"
พอได้ยินประโยคนั้น เสี่ยวไป๋ยิ่งร้อนใจหนักขึ้น มันวิ่งวนรอบตัวไป๋อี้ไม่หยุด ปากแทบจะพูดได้เป็นภาษาแล้ว
ทันใดนั้น สายตามันจับจ้อง มันพุ่งออกไปนอกที่หลบภัย
ในเมื่อหาผู้โจมตีไม่เจอ มันจะพาอันตรายออกไปให้ไกลจากไป๋อี้ ต่อให้มันตายเอง ไป๋อี้ก็จะไม่เป็นอันตราย
ไป๋อี้มองเสี่ยวไป๋ที่วิ่งพรวดออกไปข้างนอก ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาดัง ๆ
ขณะเดียวกัน เสียงในหัวของเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะตาม:
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ……]
เมื่อเสียงทั้งสองค่อย ๆ ทับซ้อนกัน ในที่สุดเสี่ยวไป๋ก็จับได้ว่า เสียงที่คุ้นเคยนี้ ก็คือเสียงของไป๋อี้
มันหยุดฝีเท้า หันกลับมาเผชิญหน้ากับไป๋อี้ สายตาคมกริบขึ้นมาอย่างอันตราย!
"โฮ่ววววว――"(ด่าได้หยาบคายสุด ๆ!)
……
"เอาล่ะ ๆ เสี่ยวไป๋ มากินเนื้อชิ้นนี้หน่อย อย่าโกรธไปเลย!"
ข้างโต๊ะกินข้าว หมาป่าสีขาวตัวหนึ่งกำลังก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย