ไป๋อี้นิ่งไม่อยู่กับที่ สีสันในสมองช่วยให้จิตใจที่สับสนของเขาสงบลง
สีสันไม่ได้เข้าครอบงำสมองของเขา ราวกับเพียงช่วยกวาดล้างความคิดที่รกรุงรังเท่านั้น
[จิตใจ: ปกติ]
ไป๋อี้ไม่ถูกความคิดที่รกรุงรังรบกวนอีกต่อไป เหมือนมีสิ่งกั้นบางอย่างหายไป จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองถูกเล่นงานตั้งแต่เมื่อไหร่
“ก็ตอนที่ครั้งแรกที่[โรคเหงา]ถูกกระตุ้น หลังจัดการสนามรบ ตอนที่ตาพร่ามัวอย่างประหลาด เห็นสีสันนั้นน่ะ!”
ตอนนั้นเองที่ไป๋อี้ถูกมนต์สะกด
สีสันถูก[โรคเหงา]ดึงดูดมา!
เพียงแต่ไม่มีร่องรอยใดๆ แผงข้อมูลก็ไม่มีสิ่งผิดปกติ ทำให้ไป๋อี้ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองเลย
หรือว่าความผิดปกติทั้งหมดถูกเขามองข้ามไป!
เขามองข้ามข้อเสียที่[โรคเหงา]นำมา มองข้ามอันตรายในหมอกดำ มองข้ามก้อนเนื้อประหลาดนั้น
สีสันนั้นนำพาไป๋อี้มาถึงที่นี่ตลอดทาง
“เหอะ...”
รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏที่มุมปากของไป๋อี้ ที่แท้ การได้ผลตอบแทนมหาศาลก็หมายถึงความเสี่ยงมหาศาลเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ที่[โรคเหงา]ถูกกระตุ้นติดต่อกันจนได้ผลผลิตเต็มมือ ราคาของมันรออยู่ที่นี่
ไป๋อี้“มอง”สีสันในสมอง มันลอยนิ่งอยู่ที่นั่น ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เพิ่มเติม
เขาไม่ขัดขืนอีกต่อไป ไม่หลบหนี แต่ยังคงขุดไปยังต้นกำเนิดของสีสันต่อไป
ไป๋อี้ไม่คิดจะต่อต้านในตอนนี้ สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ คงอยู่เหนือขอบเขตของมารต่างถิ่นไปแล้ว
เขาไม่มีทางรับมือใดๆ เลย ถ้าไม่ใช่เพราะมันคลายการกั้นออกเอง ไป๋อี้ก็คงไม่รู้สึกตัวจนถึงตอนนี้
เช่นเดียวกัน เนื่องจากสีสันกล้าที่จะคลายการกั้น ก็หมายความว่ามันไม่สนใจความคิดของไป๋อี้แล้ว ต่อจากนี้ไป๋อี้จะเลือกอย่างไร ก็ไม่สำคัญสำหรับมันทั้งนั้น