ก่อนหน้านี้เขาเดินวนรอบนอกชั้นใต้ดินหนึ่งรอบ จึงจำได้ชัดเจนว่าปริมณฑลของชั้นใต้ดินทรงกลมทั้งวงยาวประมาณ 50 เมตร
นั่นหมายความว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของชั้นใต้ดินห้องนี้ยาวที่สุดก็ไม่เกิน 10 เมตร
แต่ไป๋อี้เดินมาแล้วอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบเมตร ยังไม่เห็นกำแพงฝั่งตรงข้าม!
เมื่อรู้ว่าผิดปกติ ไป๋อี้รีบถอยหลังทันที แต่ไม่ว่าเขาจะถอยไปไกลแค่ไหน ใต้เท้าก็ยังคงเป็นก้อนเนื้อประหลาดพวกนั้น
สีหน้าของไป๋อี้ยังคงนิ่งเย็น เขาลองขยับซ้ายขวา ผลก็ไม่พ้นสิ่งที่เขาคาดไว้
"คล้ายกับเดินหลงทางนี่นา"
ไป๋อี้ไม่เสียแรงเปล่า เขาหยุดแล้วเริ่มวิเคราะห์ ก่อนอื่นเขาลองใช้บันทึกหาข้อมูล แต่ก็ไร้ผล
ต่อมาเขาลองทำเครื่องหมายไว้ ก็ไม่ได้ผล เพราะหมอกดำบดบังทำให้เขาไม่อาจมองเห็นสภาพภายนอกได้เลย
สิ่งเดียวที่ยืนยันได้คือ เขากำลังเคลื่อนที่จริง ๆ ไม่ใช่เดินวนอยู่กับที่แบบหลงทาง
เพราะไม่ว่าเขาจะเคลื่อนที่อย่างไร ทิศทางโดยรวมของที่หลบภัยก็ยังชี้ไปทางเดียวเสมอ
ในเวลาเดียวกัน การลองผิดลองถูกหลายต่อหลายครั้งทำให้เขารู้ตัวว่า คงเจอการโจมตีประเภทมิติเข้าแล้ว แต่เขายังไม่แน่ใจว่าผู้โจมตีคือมารต่างถิ่น หรือสิ่งอื่นใด
เมื่อเทียนเล่มนั้นเผาไหม้ไปเรื่อย ๆ ไป๋อี้ถูกกักขังอยู่ตรงนี้มาเกือบสิบนาทีแล้ว
ความมืดรอบด้านทำให้เขาไม่กล้ายิงปืนตามอำเภอใจ เพราะเขาไม่อาจระบุได้ว่าสภาพรอบข้างเป็นเช่นไร กระสุนที่ยิงออกไปอาจทำลายทางตัน หรืออาจทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงก็ได้
สุดท้าย ไป๋อี้หยุดลง หยิบปืนลูกโม่ออกมา เริ่มเล็งตำแหน่ง