ปลายเล็บสีเขียวปนเทาของศพเน่าเฉียดผ่านซอกประตู กลิ่นสาบโชยมาติดต้นคอไป๋อี้จนขนลุกซู่
เขาดีดสลักกลับเข้าที่ เสียงโลหะกระทบกับเสียงข่วนลั่นดังขึ้นพร้อมกัน
[ความทนทานที่หลบภัย: 99/100]
ผ่านซอกไม้ดิบไป๋อี้เห็นหน้าเน่าเปื่อยนั้นแนบติดกับบานประตู
หนอนตัวเล็ก ๆ ร่วงหล่นจากเบ้าตาโหวงของศพเน่า แต่มันกลับเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวด ยังคงข่วนไปเรื่อย ๆ ทุก ๆ ไม่กี่วินาทีแรงกระแทกหนึ่งครั้งทำให้ทั้งกระท่อมไม้สั่นสะเทือน
[ความทนทาน-1]
[ความทนทาน-1]
……
"ไอ้ระบบเวร!"ไป๋อี้คำนวณอย่างรวดเร็ว ที่หลบภัยนี้ทนได้อย่างมากสี่นาที เขาโมโหจนด่า "ช่วงคุ้มครองมือใหม่นี่ไม่เห็นจะช่วยอะไรเลย"
ไม่กล้าชักช้าไป๋อี้โซซัดโซเซไปชนโต๊ะไม้ เขาคว้าแบบแปลนเสียมเหล็กพร้อมเตรียมวัตถุดิบให้ครบและเริ่มสร้าง
[ใช้แบบแปลนเสียมเหล็กคุณภาพดี ความทนทาน-1 นับถอยหลังการสร้าง: 00:59]
เห็นตัวนับถอยหลังไป๋อี้โมโหแทบสำลักเลือด ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดที่สุดคือเวลา
ตัวเลขถอยหลังแต่ละครั้ง เสียงข่วนหน้านอกประตูยิ่งถี่ขึ้น
ไป๋อี้ดึงผ้าขี้ริ้วชุ่มเลือดพันข้อมือ นิ้วที่สั่นเทาเปิดอินเทอร์เฟซการแลกเปลี่ยนที่จัตุรัส ข้อเสนอเสียมเหล็กหลายสิบรายการไหลผ่านตาเหมือนน้ำตก
"คุณภาพดี... สูงสุด 200 ไม้... ไม่พอ..."เขาจ้องบันทึกการซื้อขายรายการหนึ่ง คิดไปเรื่อย ๆ
เมื่อเสียมเหล็กเล่มแรกก่อตัวเป็นรูปท่ามกลางแสงสีน้ำเงินไป๋อี้ไม่แม้แต่จะมอง แปะขึ้นจัตุรัสทันที
[เสียมเหล็กคุณภาพดี×1 แลก 50 หิน]
แทบจะในวินาทีที่กดยืนยันหน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมา
[การแลกเปลี่ยนสำเร็จ!]
หินกองสูงตกลงมาจากความว่างเปล่า ไป๋อี้กัดฟันกรอดแทบแตก"ทำต่อ!"
[ความทนทาน-1]