ไป๋อี้เหยียบย่ำบนโคลนตม ก้าวเท้าไปอย่างระมัดระวัง พื้นรองเท้าบดขยี้ใบไม้ผุและเห็ดที่งอกใหม่ตามพุ่มไม้ตลอดทาง
เขาออกเดินเที่ยวหามาหลายชั่วโมงแล้ว แต่กลับไม่ได้อะไรเลย ไม่เห็นสัตว์แม้แต่ตัวเดียว แถมเหล็กดิบสักชิ้นก็ยังหาไม่เจอ
"หอน——"
พร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เขาได้ยินเสียงหมาป่าหอนอย่างน่าสะพรึงจากป่าทางซ้ายมือ ไป๋อี้รู้สึกได้ถึงบางอย่าง จากนั้นจึงค่อยๆ ย่องไปยังต้นเสียง
เห็นหมาป่าสีเทาสองตัวกำลังกัดแทะหมาป่าสีขาวบริสุทธิ์ด้วยกันอยู่
ท้องของหมาป่าสีขาวถูกกรงเล็บฉีกเป็นแผลยาวครึ่งเมตร ไส้ไหลออกมาอยู่บนกองใบไม้ผุ แต่มันยังใช้ขาหน้าตะเกียกตะกายป้องกันลำคอจากหมาป่าสีเทาที่พุ่งเข้ามา ตาซ้ายบอดไปแล้ว ตาขวาแข็งเป็นสะเก็ดเลือด แต่ในรูม่านตาสีทองเข้มยังคงลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น
"นี่มันหมาป่าสีเทาสองตัวที่หนีไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ?" ไป๋อี้รีบหลบไปหลังต้นไม้ เขาวางแผนที่จะเป็นนกกระสาที่คอยจับหอย
เสียงหอนดังขึ้นมาทันใด หมาป่าสีขาวทนไม่ไหวในที่สุด ถูกตะครุบล้มลงกับพื้น หมาป่าสีเทาตัวหนึ่งใช้เขี้ยวแทงทะลุลำคอของมัน
ละอองเลือดพุ่งออกจากเส้นเลือดสูงครึ่งเมตร กลายเป็นแพรสีแดงประหลาดในหมอก
เมื่อเห็นว่าหมาป่าสีขาวตายแล้ว หมาป่าสีเทาสองตัวกำลังจะเริ่มกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย กระบอกปืนของไป๋อี้ก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้
ปัง! ปัง!
[ความเมตตาของคนเลี้ยงแกะ(ชำรุด)][ความทนทาน: 3/5]
การฝึกฝนทุกวันไม่ได้สูญเปล่า กระสุนเจาะกะโหลกหมาป่าตัวหนึ่งได้อย่างแม่นยำ ส่วนอีกนัดติดอยู่ที่กระดูกสะบักของหมาป่าสีเทาอีกตัว
สัตว์ที่บาดเจ็บร้องโหยหวนแล้วพุ่งเข้าใส่ ไป๋อี้ตวัดดาบขึ้นฟัน กระบี่ถังเฉือนหมอกขาว แสงเย็นเยียบที่กลั่นตัวเป็นประกายชนกับกรงเล็บหมาป่า แรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านตัวดาบทำให้ฝ่ามือของเขาชา