โลกตกสู่ความเงียบงัน!
ไป๋อี้ลองดูแล้ว พบว่าบันทึกที่หลบภัยเปิดไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะกำลังอัปเดต
เขาเดินไปที่หน้าต่าง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หมอกขาวได้กลายเป็นหมอกดำห่อหุ้มที่หลบภัยไว้ มองไม่เห็นอะไรเลย!
หมาป่าสีขาวราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่ายบนพื้น
ไป๋อี้โบกมือเรียกมัน:
"มานี่ๆ ยังไม่มีชื่อเลย ฉันจะตั้งชื่อให้เธอเอง เรียกเสี่ยวไป๋ดีไหม?"
หมาป่าสีขาวเอาหัวซุกมือไป๋อี้
ไป๋อี้นั่งลงกับพื้น ใช้แขนโอบเสี่ยวไป๋ไว้
"ไม่ต้องห่วง แค่ระบบอัปเดตเอง ไม่มีอะไรใหญ่โต ต่อให้ไม่มีช่วงคุ้มครองแล้วยังไง ดูพี่พาเธอฝ่าหมอกพิฆาตไปด้วยกัน!"
"โฮ๊วววว!"
"ฝ่าหมอกพิฆาต!"
"โฮ๊วววว!"
"สู้ให้สุด!"
"โฮว!"
"ฮ่าๆๆๆ..."
"โฮวๆๆๆ..."
...
แสงยามเช้าดั่งมีดสนิม พยายามฉีกหมอกหนาทึบออก
นิ้วของไป๋อี้แตะกระจก มองเห็นตึกสำนักงานที่พังทลายแทงทะลุหมอกม่านเหล็กโผล่ออกจากซากคอนกรีตราวกับซี่โครงเน่าของสัตว์ร้ายยักษ์
ที่หลบภัยตอนนี้ตั้งอยู่ในซากปรักหักพังของเมือง รั้วไม้ด้านนอกไม่รู้ว่าทำไมล้มไปสองแผ่น
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
ยังไม่ทันที่ไป๋อี้จะคิดละเอียด เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น:
[ช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง]
[การปกป้องการรับรู้ปิดใช้งาน]
ชั่วพริบตา เปลวไฟในเตาผิงที่กำลังเต้นระบำก็บิดเบี้ยวกลายเป็นแขนขาวซีดนับไม่ถ้วน
กำแพงหินเริ่มมีหยดน้ำสีแดงเลือดซึมออกมาอย่างประหลาด ทุกหยดสะท้อนภาพรอยยิ้มประหลาดของหมาป่าสีขาวที่มุมปากแทบฉีกถึงใบหูอยู่ข้างหลังเขา หมาป่าสีขาวตัวนั้นกำลังยื่นกรงเล็บคมเข้าไปที่ท้ายทอยของเขาอย่างช้าๆ