หลังจากรินน้ำยาเคลือบฟื้นฟูสติใส่ขวดจนหมด หลี่จื่อหัวหยิบแผนที่และดินสอออกมาเริ่มวาดภาพ
ในไม่ช้า แผนที่ที่เรียบง่ายแต่ชัดเจนก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน (ขอบเขตแผนที่ 4 กิโลเมตร):
เพราะที่หลบภัยของหวังจื่ออี้ตั้งอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ บนนั้นจึงไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ และแน่นอนว่าละเว้นต้นไม้ด้วย
มีเพียงตำแหน่งที่ตั้งของที่หลบภัย และ "จุด" ที่กระจายอยู่รอบๆ เท่านั้นที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ มุมขวาบนของแผนที่ระบุทิศตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือ
เมื่อส่งแผนที่ให้ทุกคนดู หลี่จื่อหัวอธิบายว่า: "สิ่งที่ฉันสำรวจได้เป็นระนาบสองมิติ ดังนั้นความสูงจึงไม่สามารถระบุได้
ในสัมผัสของฉัน มีจุดสีสี่สี (ข้างจุดบนแผนที่มีการเขียนสีไว้): สีแดงแทนสิ่งมีชีวิต สีเขียวแทนอุปกรณ์หรือสิ่งของพิเศษ สีเหลืองแทนทรัพยากร
และสีทองเป็นสีที่เพิ่มขึ้นใหม่ ฉันคิดว่ามันแทนหีบสมบัติ และจุดเหล่านี้มีสีเข้มและอ่อนแตกต่างกัน อาจเป็นคุณภาพที่ต่างกัน"
ไป๋อี้มองตามคำพูดของหลี่จื่อหัวบนแผนที่ โดยมีจุดที่ระบุเป็นสีทองทั้งหมดห้าจุด
จุดที่ไกลที่สุดจากที่หลบภัยถูกหลี่จื่อหัวเขียนว่า "แวววาวเป็นประกาย" ส่วนจุดอื่นๆ ได้แก่ "ทองสว่าง" หนึ่งจุด และ "ทองหม่น" สามจุด
เมื่อทุกคนเข้าใจครบถ้วนแล้ว หลี่จื่อหัวยังเสริมอีกว่า: "ในหมอกดำ จุดสีแดงสามารถเป็นได้เพียงมารต่างถิ่น ในไม่กี่วินาทีที่ฉันสัมผัสได้ จำนวนจุดสีแดงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"
"นั่นหมายความว่ามารต่างถิ่นข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหม?"
หลี่จื่อหัวมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่น่าเสียดายที่หมอกดำปกคลุม มองไม่เห็นอะไรเลย
ไป๋อี้กลับสามารถสัมผัสได้ถึงจังหวะประหลาดบางอย่าง มันเป็นการสั่นไหวที่บิดเบี้ยวโดยสิ้นเชิง ไร้กฎเกณฑ์ใดๆ