"ไม่เอาแล้วๆ สู้ไม่ได้จริงๆ"
ถังเจิ้งลุกขึ้นจากพื้น "ผมขอเล่นปืนอย่างเดียวดีกว่า"
หวังจื่ออี้หัวเราะคิก "พี่เจิ้งไหวแค่นี้เองเหรอ!"
"เด็กสาวๆ อย่าพูดจาเหลวไหล" ถังเจิ้งโบกมือ สายตาซับซ้อน "โดนพี่หมามองแบบนั้นมันน่ากลัวจะตาย ผมสู้มารต่างถิ่นยังไม่เครียดขนาดนี้เลย"
ทันใดนั้น เหมือนนึกอะไรออก เขาก็มองคนที่ยืนดูอยู่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "พวกนายไม่ใช่จะฝึกซ้อมจริงเหรอ มาลองดูสิ กล้าโจมตีพี่หมาไหม"
สุดท้าย เขาก็เสริม "ถือว่าเป็นการฝึกจิตใจละกัน พี่หมาเอาไง"
"ได้"
ไป๋อี้ยอมรับ ด้วยความคิดที่ว่าแพะตัวเดียวก็ปล่อย ฝูงแพะก็ปล่อยเหมือนกัน
"ขนาดนั้นเลยเหรอ ขอลองหน่อย!"
หวังจื่ออี้รีบพับแขนเสื้อขึ้นลงสนาม
ไม่นาน เธอก็เข้าใจความรู้สึกของถังเจิ้ง ภายใต้แรงกดดันแบบนั้น คนธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะชกไปที่ไป๋อี้
ตอนนี้หวังจื่ออี้กัดฟันแน่น เธอรู้สึกว่าขาของตัวเองอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เหมือนจะทรุดลงกับพื้นเมื่อไหร่ก็ได้
หวังจื่ออี้ต้านทานแรงกดดันจากไป๋อี้อย่างไม่ยอมแพ้ เธอค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว เวลาในสายตาเธอดูเหมือนจะช้าลงเรื่อยๆ แต่ก้าวเท้าของเธอกลับมั่นคงมากขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันยังต้องหาพ่อกับแม่ให้เจอ ฉันยังต้องเดินไปพร้อมกับพวกเซี่ยโกว ฉันยังต้อง—มีชีวิตอยู่ต่อไป!"
ความเชื่อมั่นที่แน่วแน่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ ความกลัวถูกบีบออกไปทีละน้อย ในที่สุดหวังจื่ออี้ก็กล้าเงยหน้าขึ้น มองชายตรงหน้าตรงๆ