หนึ่งวันหนึ่งคืนต่อมา
สถานีเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเขตชานเมืองอันซาน ขบวนรถพิเศษแยกออกจากขบวนรถไฟธรรมดาที่นี่
ตู้โดยสารราชการสีเขียวเข้มจอดโดดเดี่ยวอยู่บนรางด้านข้าง ไม่นานนักหัวรถจักรสำหรับสับเปลี่ยนขบวนก็ค่อย ๆ ถอยเข้ามาเชื่อมต่อกับตู้โดยสารราชการ
จากนั้นหวูดรถไฟก็ดังขึ้นสั้น ๆ ก่อนจะลากตู้โดยสารเพียงตู้เดียวออกจากสถานี แล้วเลี้ยวเข้าสู่ทางรถไฟเฉพาะอีกสาย
สองข้างทางของรางสายนี้แทบจะเป็นภูเขาทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าเส้นทางถูกซ่อนไว้อย่างลึกลับ ล้อรถไฟกระทบรางดังครึกโครมมาตลอดทาง ก่อนที่โรงงานต่าง ๆ จะเริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ
ปล่องควัน เตาสูง ลานถ่านหิน ลานเก็บวัตถุดิบ...
ดูท่าจะมาถึงโรงงานเหล็กอันกังแล้ว
ไม่นานตู้รถไฟก็จอดนิ่งสนิทบนรางเฉพาะหน้าอาคารสำนักงานของโรงงาน
หลินหย่วนเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก
บนชานชาลามีคนกลุ่มหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว
คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า รูปร่างไม่สูงนัก แต่กำยำไหล่กว้าง สวมเสื้อคลุมทหารหนา บนศีรษะยังสวมหมวกขนสัตว์อีกใบ
ด้านหลังเขามีคนตามมาเจ็ดแปดคน ส่วนใหญ่สวมเสื้อคลุมทหารสีเขียว และมีคนที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่เทคนิคสวมแว่นตาอยู่ด้วย
เสิ่นเจิ้นซานเพิ่งได้รับโทรเลขว่า ขบวนรถพิเศษของหัวหน้าวิศวกรหลินจะแล่นตรงเข้าโรงงาน เขาจึงพาคณะผู้บริหารมายืนรอที่นี่
ทันทีที่หลินหย่วนลงจากรถ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดก็รีบก้าวเข้ามาหา
“หัวหน้าหลิน!” เขาทักเสียงดังฟังชัด สำเนียงตรงไปตรงมาแบบคนตงเป่ย “ผมเป็นผู้อำนวยการโรงงานเหล็กอันกัง เสิ่นเจิ้นซาน!”
“ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!”
“ผู้อำนวยการเสิ่น” หลินหย่วนจับมือกับเขา “รบกวนคุณแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ยังอุตส่าห์มารับถึงสถานี”
“ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวน!” เสิ่นเจิ้นซานโบกมือแรง ๆ “รองรัฐมนตรีหลี่โทรมาบอกด้วยตัวเองว่าคุณจะมา คนทั้งโรงงานต่างก็เฝ้ารอคุณอยู่!”
ระหว่างพูด เขาก็สำรวจหลินหย่วนไปด้วย
ยังหนุ่มมาก หนุ่มเกินไปจริง ๆ หน้าตาดูแล้วอายุแค่ยี่สิบกว่า แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับจัดการปัญหายาก ๆ มาได้ตั้งมากมาย ช่างเป็นคนที่ดูจากภายนอกไม่ได้จริง ๆ!