คืนนั้น อาคารสำนักงานของโรงงาน ชั้นสอง ห้องที่อยู่ตะวันออกสุดเปิดไฟสว่างตลอดทั้งคืน
ชั้นล่าง จู้จื่อพิงเสาตรงทางเดิน กอดปืนกลมือไว้ในอ้อมแขน คอยเฝ้ายามอย่างระแวดระวัง
พวกเขาตรวจสอบสถานการณ์บนชั้นนี้จนรู้แน่ชัดตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว หัวหน้าหมวดจ้าวจัดเวรยามกะละสี่คน ผลัดเปลี่ยนกันสามกะ
“ความปลอดภัยของหัวหน้าวิศวกรหลินเป็นเรื่องสำคัญที่สุด” หัวหน้าหมวดจ้าวบอกเขาเมื่อช่วงบ่าย “โดยเฉพาะตอนทำงาน ต้องไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย”
จู้จื่อพยักหน้าแรง ๆ แม้เขาจะไม่เข้าใจเรื่องเครื่องคัดแยกแม่เหล็กอะไรนั่นเลยก็ตาม
แต่เขารู้ว่าแบบร่างที่หัวหน้าหลินวาดล้วนเป็นของล้ำค่า
เป็นของล้ำค่าที่ช่วยให้พี่น้องแนวหน้าบาดเจ็บและเสียสละน้อยลง เพราะฉะนั้นเขาต้องคอยคุ้มกันหัวหน้าหลินให้ดี
······
เกือบห้าทุ่ม มีเสียงฝีเท้าดังมาจากตรงบันได
พอได้ยินเสียง จู้จื่อก็กำปืนแน่นทันที
“ใครน่ะ?”
“ข้าเอง เสิ่นเจิ้นซาน”
จู้จื่อถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็เป็นผู้อำนวยการโรงงานเสิ่น
เขาเดินออกมาจากความมืดแล้วทำความเคารพ “ผู้อำนวยการเสิ่น”
“ลำบากเจ้าแล้ว สหายน้อย” เสิ่นเจิ้นซานสวมเสื้อคลุมทหารหนาเตอะ มือถือกระบอกเคลือบ อีกด้านหนึ่งมีพ่อครัวตามมาด้วย กำลังยกถาดใบใหญ่เก็บความร้อน
“หัวหน้าวิศวกรหลินยังอยู่ข้างในหรือ?” เสิ่นเจิ้นซานถามเสียงเบา
“อยู่ขอรับ” จู้จื่อกระซิบตอบ “ไฟเปิดสว่างตลอด ไม่เคยดับเลย”
เสิ่นเจิ้นซานถอนหายใจ
“หัวหน้าวิศวกรหลินนี่ พอทำงานแล้วไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลยจริง ๆ” เขาว่า “ข้าให้โรงอาหารทำของกินมื้อดึกมา จะเอาไปให้เขา”