เจ็ดวันต่อมา
บนรางเตรียมรถด้านนอกโรงซ่อมใหญ่หัวรถจักรของกรมการรถไฟ มีหัวรถจักรไอน้ำที่ดัดแปลงเสร็จแล้วสามคันจอดเรียงเป็นแถว ตัวรถสีดำสะท้อนเงามันวาวท่ามกลางแสงยามเช้า ดูแล้วชวนให้ชื่นใจ แม้ยังไม่ได้เคลื่อนตัว แต่แค่จอดอยู่ตรงนั้นก็ให้ความรู้สึกพร้อมทะยานออกไปทุกเมื่อ
หัวรถจักรไอน้ำทั้งสามคันนี้ล้วนเป็นรุ่นปรับปรุง เริ่มจากเปลี่ยนเครื่องมือขยายท่อเป็นแบบใหม่ ปรับแผ่นนำทาง และขยายยึดท่อเครื่องทำความร้อนยิ่งยวดใหม่ทั้งหมด นอกจากเหล็กกล้าทนความร้อนชนิดพิเศษที่ยังต้องรอข่าวจากโรงงานเหล็กอันกัง ส่วนที่เหลือซึ่งปรับปรุงได้ก็ปรับไปหมดแล้ว
วันนี้เป็นวันทดสอบเดินรถพอดี
ข้างรางเตรียมรถมีการจัดพื้นที่ชมชั่วคราว ใช้เชือกขึงกั้นบริเวณไว้เรียบง่าย วิศวกรจากโรงซ่อมและช่างอาวุโสจากโรงงานสาขาอื่น ๆ ในสังกัดกรมการรถไฟต่างพากันเบียดเสียดมารอตั้งแต่เช้าตรู่
เวลานี้ทุกคนยืดคอมองไปยังรางเตรียมรถ
“พวกนายว่าเที่ยวนี้จะสำเร็จไหม?”
วิศวกรวัยกลางคนในชุดทำงานผ้าเคลือบน้ำมันเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างปิดไม่มิด
“พูดยาก” ช่างเทคนิคจากโรงงานอื่นที่ยืนข้าง ๆ ส่ายหน้า “ฉันอ่านเอกสารการเปลี่ยนแปลงแล้ว รอบนี้ปรับเยอะเกินไป ทั้งเครื่องมือขยายท่อ แผ่นนำทาง แล้วก็ท่อเครื่องทำความร้อนยิ่งยวด เปลี่ยนวิธีกันหมด แทบจะเหมือนสร้างหัวรถจักรใหม่ทั้งคัน”
“เฮ้! ใช้วิธีเดิม ท่อเครื่องทำความร้อนยิ่งยวดวิ่งได้แค่สองสามร้อยกิโลเมตรก็ไหม้ทะลุแล้วไม่ใช่หรือไง?” คนงานวัยกลางคนแย้ง “ถ้าไม่ปรับใหญ่ จะไหวได้ยังไง?”