หลังงานเลี้ยงเลิกรา หลินหย่วนก็เข้าพักที่เกสต์เฮาส์ของกรมการรถไฟทันที คืนนั้นเขาร่างโทรเลขลับสุดยอดฉบับหนึ่งแล้วส่งตรงไปยังฐาน 95-27
ใจความในโทรเลขคือ หลังปรับตั้งเครื่องจักรแม่เสร็จแล้ว ให้เร่งผลิตเครื่องกลึงความเที่ยงตรงสูง 2 เครื่อง ส่งมายังกรมการรถไฟในเมืองหลวงก่อน เพื่อใช้ผลิตอุปกรณ์สำหรับรถจักรไอน้ำและชิ้นส่วนความเที่ยงตรงสูงของรถจักรดีเซล
หลังร่างโทรเลขเสร็จ หลินหย่วนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางนวดขมับที่ปวดล้า
นับตั้งแต่ออกจากฐาน 95-27 จนถึงตอนนี้ ทั้งกระบวนการผลิตเพลาข้อเหวี่ยง ความเที่ยงตรงในการผลิตหัวฉีดกับปั๊มเชื้อเพลิงแรงดันสูง... เรื่องต่าง ๆ ประดังเข้ามาไม่หยุด สมองของเขาแทบไม่ได้พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองลานของเกสต์เฮาส์กรมการรถไฟที่อยู่นอกหน้าต่าง
ในลานนั้น รัฐมนตรีเถิงกำลังพูดอะไรบางอย่างกับหลิวเถี่ยเซิง ใบหน้าเหนื่อยล้าจนปิดไม่มิด
หัวหน้ากรมการรถไฟผู้นี้อดหลับอดนอนมาหลายคืนติดกันแล้ว เพราะเรื่องรถจักร
หลินหย่วนผลักประตูออกไป
“รัฐมนตรีเถิง รัฐมนตรีหลิว”
“หัวหน้าวิศวกรหลิน!” รัฐมนตรีเถิงกับรองรัฐมนตรีหลิวรีบเดินเข้ามาหา “เป็นยังไงบ้าง? จัดการเรียบร้อยหมดแล้วหรือยัง?”
“ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อุปกรณ์ใหม่คงมาถึงในอีกประมาณ 7 วัน”
“7 วัน...” รัฐมนตรีเถิงพึมพำทวน ราวกับทั้งคาดหวังและกระวนกระวาย “อีก 7 วัน เราก็จะมีเครื่องจักรสำหรับผลิตหัวฉีดแล้วหรือ?”
หลินหย่วนพยักหน้า “ใช่ครับ! พอมีเครื่องจักรแล้ว เราก็จะผลิตอุปกรณ์สำหรับรถจักรไอน้ำกับชิ้นส่วนความเที่ยงตรงสูงของรถจักรดีเซลได้เป็นจำนวนมาก”