ขณะที่นายพลวอโคกำลัง “วิเคราะห์” อยู่
กองบัญชาการทหารอาสาสมัคร
ภายในศูนย์บัญชาการใต้ดิน
ผู้บัญชาการใช้นิ้วเคาะตำแหน่งทางใต้ของเนินลั่วถ่าเบา ๆ
จากนั้น
นิ้วของเขาก็ลากลงไปทางใต้อย่างรวดเร็ว
ลากไปจนถึงเส้นทางส่งกำลังบำรุงของกองพลทหารราบที่สองของกองทัพสหรัฐฯ
“ดี เอาตรงนี้แหละ!”
เสนาธิการได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามาใกล้
“ผู้บัญชาการ หมายความว่า...”
ผู้บัญชาการหันกลับมาแล้วโบกมือใหญ่
“ให้ 027 ไปยังตำแหน่งนี้ ตัดเส้นทางส่งกำลังบำรุงแนวหน้าของกองทัพสหรัฐฯ”
“ผู้บัญชาการ... แบบนี้จะเสี่ยงเกินไปหรือเปล่าครับ... ยังไงเราก็มีรถถังแค่คันเดียว”
“คันเดียวแล้วทำไม?” ผู้บัญชาการแค่นเสียง “แพตตันสิบสองคันเรายังกินเรียบได้ เส้นทางส่งกำลังบำรุงไม่กี่สายจะจัดการไม่ได้หรือไง?”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่” ผู้บัญชาการโบกมือแล้วถอนหายใจ
“ไม่คิดเลยว่า สุดท้ายเราจะกลับมาทำงานถนัดแบบเดิม เปิดฉากรบกองโจรเคลื่อนที่กันอีก”
“แค่คราวก่อนถือปืนกับข้าวฟ่าง แต่ตอนนี้ขับรถถังรุ่นใหม่เท่านั้นเอง!”
“รถถังคันนี้คือดาบที่ปักอยู่กลางหัวใจของพวกอเมริกัน”
“แทงเข้าไปทีเดียว”
“ก็ปั่นป่วนจนฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำ”
“ทำให้พวกมันนอนไม่หลับ”
“ทำให้พวกมันไม่มีข้าวกิน”
“ทำให้รถถังของพวกมันไม่มีน้ำมัน”
เสนาธิการมองผู้บัญชาการ
จากนั้นก็มองเส้นที่ลากผ่านแผนที่
แล้วพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ!”
“ผมจะส่งวิทยุไปหา 027 เดี๋ยวนี้!”
……
หนึ่งวันต่อมา
เส้นทางส่งกำลังบำรุงของกองพลทหารราบที่สองของกองทัพสหรัฐฯ
ถนนคดเคี้ยวเลียบไหล่เขาช่วงหนึ่ง
ขบวนรถส่งเสบียงกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างอืดอาด
ต่างจากครั้งก่อน หลังได้รับคำเตือน “อย่างเป็นมิตร” จากกองร้อยที่สองของกองพันรถถังที่ 73 ของฝ่ายตัวเอง กำลังคุ้มกันครั้งนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด