ขณะที่ประเทศต่าง ๆ กำลังปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ทางการทูตกันเงียบ ๆ ทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ที่อำเภอปี้ถง ภายในค่ายเชลยศึกกลับมีบรรยากาศต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
หลังจากหยุดยิง บรรยากาศในค่ายก็ผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย เชลยศึกมีเวลาออกไปทำกิจกรรมมากขึ้น และเดินไปมาในลานได้อย่างอิสระ มีทั้งโรงอาหาร สโมสร และสนามบาสเกตบอล ชีวิตประจำวันจึงไม่ถึงกับน่าเบื่อ
ไม่รู้ว่าเชลยศึกคนไหนเป็นคนเริ่มเสนอให้จัดการแข่งขันกีฬา ผู้นำฝ่ายควบคุมเชลยศึกลองคิดดูแล้วก็เห็นว่าเข้าท่า สงครามก็จบแล้ว ให้พวกเชลยได้ขยับแข้งขยับขาบ้างก็ดี
การแข่งขันกีฬาในค่ายเชลยศึกจึงเริ่มต้นขึ้นเช่นนี้
เชลยศึกจาก 14 ประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน รวมแล้วกว่า 500 คน มีทั้งกรีฑา กีฬาประเภทลูกบอล ชกมวย มวยปล้ำ ชักเย่อ และรายการแข่งขันเล็กใหญ่รวมกว่า 20 รายการ
นายพลแมกอาเธอร์กับวอโคก็เข้าร่วมด้วย
......
วันพิธีเปิด นายพลแมกอาเธอร์สวมเครื่องแบบทหารสหรัฐอเมริกาที่สะอาดเรียบร้อย ยืนอยู่แถวหน้าสุดของขบวน
เขามียศทหารสูงที่สุดในค่ายเชลยศึก ตามที่เหล่าเชลยตกลงกันเอง เขาจึงเป็นตัวแทนเชลยศึกทั้งหมด จุด “เปลวไฟโอลิมปิก”
ตอนแรกนายพลแมกอาเธอร์ปฏิเสธ
ล้อกันเล่นหรือไง? เขาเป็นถึงพลเอกห้าดาว อธิการบดีโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา จอมพลฟิลิปปินส์ ผู้พิชิตสมรภูมิแปซิฟิก แต่กลับต้องมาจุด “เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์” อะไรสักอย่างให้เชลยศึกกลุ่มหนึ่งในค่ายเนี่ยนะ?
แต่สุดท้ายเขาก็ทนคำรบเร้าจากเหล่าเชลยศึกที่แห่กันมาขอทุกวันไม่ไหว
“ท่านนายพล ได้โปรดเถอะครับ นี่เป็นความปรารถนาของพวกเราทุกคน”
“ท่านนายพล ถ้าท่านไม่ออกหน้า พิธีเปิดก็จัดไม่ได้แล้วครับ”