วันแรก
ประตูโรงซ่อมเครื่องมือถูกลงกลอนจากด้านใน คนข้างนอกได้ยินเพียงเสียงก๊องแก๊งดังมาจากข้างใน แต่ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกัน
เฉินเถี่ยจู้พูดน้อยลงเรื่อย ๆ แต่มือกลับทำงานเร็วขึ้นทุกที
ขั้นแรกคือทำท่อยิง
หลินหย่วนกางแบบพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะทำงาน แล้วชี้ไปยังหน้าที่แสดงแบบท่อยิง «ช่างเฉิน เส้นผ่านศูนย์กลางด้านในของท่อยิง 92 มิลลิเมตร ค่าคลาดเคลื่อนบวกลบ 0.02 มิลลิเมตร ความหนาผนัง 3 มิลลิเมตร ความยาว 1.2 เมตร»
«ค่าคลาดเคลื่อนต้องแม่นยำ»
เฉินเถี่ยจู้กวาดตามองแบบ ก่อนก้มลงยกท่อเหล็กที่วางอยู่ตรงมุมผนังขึ้นมา
ท่อเหล็กหนักอึ้ง แต่เขากลับยกด้วยมือเดียวแล้วจับยึดเข้ากับเครื่องกลึง
«ใช้ท่อเหล็กสำเร็จรูปนี่แหละ กลึงรูด้านในสักรอบ แล้วคว้านซ้ำอีกที ก็เกือบเรียบร้อยแล้ว»
หลินหย่วนพยักหน้า
ตามทฤษฎีเขาก็รู้ว่าต้องทำแบบนี้ แต่ถ้าให้ลงมือใช้เครื่องกลึงจริง ๆ เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้
เฉินเถี่ยจู้นั่งประจำเครื่องกลึง หมุนวงล้อมือ มีดกลึงค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ผนังด้านในของท่อเหล็ก
เครื่องกลึงส่งเสียงหึ่ง ๆ หมุนขึ้นมา เศษเหล็กม้วนเป็นเกลียวกระเด็นออกจากแท่นจับมีด
หลินหย่วนยืนมองอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาของเฉินเถี่ยจู้จับจ้องแท่นจับมีด ไม่กะพริบแม้แต่น้อย
มือของเขานิ่งมาก จังหวะการหมุนวงล้อมือแม่นยำราวกับเป็นเครื่องจักรที่มีชีวิต
กลึงผ่านไปหนึ่งรอบ ผนังด้านในก็สว่างวาบขึ้นชั้นหนึ่ง
เขาหยุดเครื่อง แล้วใช้ไมโครมิเตอร์วัดเส้นผ่านศูนย์กลางด้านใน
«ยังขาดอีก 0.3»
เขาปรับมีดกลึงอีกเล็กน้อย แล้วกลึงซ้ำอีกครั้ง