วันที่สอง
กรวยรวมแรงระเบิดทองแดงสีม่วงหล่อสำเร็จแล้ว
ตาเฒ่าจางยกแม่พิมพ์เหล็กเข้ามา ใบหน้าเปื้อนเขม่าจนมอมแมมราวกับแมวลาย แต่ดวงตากลับเป็นประกาย
“หัวหน้าหลิน ลองดูสิขอรับ! ต้องขอบคุณกรรมวิธีใหม่ของท่าน” เขาวางแม่พิมพ์ลงบนโต๊ะ
“ข้าเผาเองกับมือ คุมอุณหภูมิอย่างเข้มงวด รับรองว่าไม่มีรูอากาศหรือรอยทรายแน่นอน”
หลินหย่วนหยิบกรวยทองแดงสีม่วงขึ้นมา
สัมผัสแรกคือมันหนักมาก ผิวเรียบลื่น แวววาวด้วยประกายโลหะอุ่นนวล
เขาใช้เวอร์เนียร์คาลิปเปอร์วัดดู
มุมกรวย 45 องศา ความหนาผนัง 2.5 มิลลิเมตร ค่าคลาดเคลื่อนไม่ถึง 0.1 มิลลิเมตร
“ช่างจาง ฝีมือท่านนี่สุดยอดจริง ๆ” หลินหย่วนเอ่ยจากใจ
“โธ่ เรื่องแค่นี้เอง” ตาเฒ่าจางเกาหัว ยิ้มจนหุบไม่ลง
“ข้าเฝ้าเตามาทั้งชีวิต เรื่องแค่นี้ยังพอมั่นใจอยู่แล้ว”
พอได้กรวยรวมแรงระเบิด ความคืบหน้าของหัวรบเจาะเกราะก็รวดเร็วขึ้นทันตา
ตัวกระสุนขึ้นรูปจากแผ่นเหล็กบางด้วยเครื่องปั๊ม ตาเฒ่าจางช่วยควบคุมเครื่อง เสียงดังโครมครามไม่กี่ที ตัวกระสุนก็ออกมาแล้ว
เฉินเถี่ยจู้รับหน้าที่งานละเอียด กลึงเกลียวที่ปากกระสุน เจาะรูจุดชนวนที่ฐาน ทุกขนาดถูกควบคุมอย่างแม่นยำ
ส่วนหลินหย่วนประกอบชิ้นส่วนชนวนอยู่ข้าง ๆ
ชนวนเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดและอันตรายที่สุด
ชนวนเพียโซอิเล็กทริกทำงานโดยเข็มแทงชนวนที่หัวกระแทกเซรามิกเพียโซอิเล็กทริกจนเกิดกระแสไฟฟ้า จุดระเบิดชนวนไฟฟ้า แล้วจุดดินระเบิดถ่ายทอด ก่อนจะระเบิดดินระเบิดหลักในที่สุด
โครงสร้างไม่ซับซ้อน แต่ต้องการความแม่นยำสูงมาก
คลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียวก็อาจไม่ระเบิด หรือไม่ก็ระเบิดก่อนเวลา
หลินหย่วนทำอย่างช้า ๆ และระมัดระวังมาก
ทุกครั้งที่ติดตั้งชิ้นส่วนหนึ่งชิ้น เขาจะตรวจซ้ำถึงสามรอบ