“สุดท้ายคือเรื่องยุทโธปกรณ์” ชุยคอฟกล่าวต่อ “นอกจากรถถังรุ่น 51 ปืนเล็กยาวอัตโนมัติรุ่นใหม่ และเครื่องยิงจรวดต่อต้านรถถังประจำกายแล้ว เรายังยืนยันได้ว่ามีปืนใหญ่หนักที่หัวกั๋วพัฒนาขึ้นเอง ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อน”
นิ้วของเขาหยุดอยู่บนภาพร่างโครงร่างที่วาดด้วยมือในรายงาน
“นั่นคือปืนใหญ่หนักขนาด 152 มิลลิเมตร ไม่ใช่เอ็มแอล-20ของเรา ไม่ใช่ดี-1 และยิ่งไม่ใช่ปืนใหญ่ของสหรัฐฯ ที่พวกเขายึดได้จากสนามรบแล้วนำมาปรับปรุงใหม่ โครงปืน ลำกล้อง และชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้องล้วนแตกต่างกันอย่างชัดเจน ยืนยันได้ว่าเป็นปืนใหญ่รุ่นใหม่ที่หัวกั๋วออกแบบและผลิตขึ้นเอง”
“จากข้อมูลที่มีอยู่ ลำกล้องของปืนใหญ่ชนิดนี้ยาวประมาณ 4.8 เมตร มีระยะยิงไกลสุดราว 17 กิโลเมตร อัตราการยิง 3-4 นัดต่อนาที ที่สำคัญกว่านั้น ปืนใหญ่ของหัวกั๋วเคยใช้ตารางยิงที่ครบถ้วนและแม่นยำในการรบจริง จึงสามารถจัดปืนใหญ่หลายกระบอกยิงถล่มเป้าหมายระยะไกลพร้อมกันได้”
ชุยคอฟหยุดเล็กน้อย ปล่อยให้ทุกคนซึมซับข้อมูลเหล่านี้
“ตัวปืนใหญ่หนักรุ่นใหม่เพียงกระบอกเดียวไม่น่ากลัว สิ่งที่ควรระวังอย่างแท้จริงคือ พวกเขาเชื่อมโยงทุกขั้นตอนเข้าด้วยกันแล้ว ตั้งแต่การออกแบบปืนใหญ่ การผลิตจำนวนมาก ไปจนถึงการคำนวณวิถีกระสุน การจัดทำตารางยิง และการใช้งานแนวหน้า”
“นั่นหมายความว่าสิ่งที่กองทัพหัวกั๋วได้รับไม่ใช่แค่อาวุธล้ำสมัยไม่กี่ชิ้นที่ปรากฏขึ้นโดยบังเอิญ เบื้องหลังพวกเขากำลังก่อตัวเป็นระบบอุตสาหกรรมทางทหารที่สามารถผลิตยุทโธปกรณ์ใหม่ได้อย่างต่อเนื่อง”
กล่าวจบ ชุยคอฟก็ปิดแฟ้มเอกสาร
“ข้อสรุปสุดท้ายของรายงานฉบับนี้คือ กองทัพหัวกั๋วมีเจตจำนงในการสู้รบแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ความสามารถในการบังคับบัญชาระดับล่างและการปฏิบัติตามยุทธวิธีเติบโตเต็มที่ผิดปกติ ระดับยุทโธปกรณ์ก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่ใช่กองทัพที่อาศัยทหารราบเบาเป็นหลักเหมือนช่วงต้นสงครามอีกต่อไป และยังพัฒนาเร็วกว่าที่เราคาดไว้มาก”