โจวเจิ้นปังยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ตลอด สีหน้ามึนงงไปหมด
ทั้งหน่วยคำนวณ หน่วยควบคุม หน่วยความจำแกนแม่เหล็ก โปรแกรมที่เก็บไว้ในหน่วยความจำ...
ทุกคำที่คนพวกนี้พูดเขารู้จักหมด แต่พอเอามาต่อกัน ทำไมถึงฟังไม่รู้เรื่องสักคำ?
ความรู้สึกนี้เหมือนจับคนที่ไม่เคยเรียนเลขมาก่อนมานั่งฟังแคลคูลัสตั้งแต่คาบแรก
“พวกนายพูดช้าหน่อย” ในที่สุดโจวเจิ้นปังก็อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “อะไรคือแกนแม่เหล็ก? โปรแกรมที่เก็บไว้ในหน่วยความจำคืออะไร? ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจสักประโยคเลย?”
เฉียนมู่เฟยหัวเราะหึ ๆ “ผู้อำนวยการโจว อย่าเปลืองสมองเลยครับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องกังวล แค่ช่วยอนุมัติวัสดุและจัดคนให้พวกเราก็พอแล้วครับ”
“ก็ได้ ๆ” โจวเจิ้นปังโบกมือ แล้วชี้ไปที่ตู้เครื่องนั้น “หลักการฉันไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แต่มีข้อหนึ่งที่ต้องบอกให้ชัดว่าของชิ้นนี้เอาไปทำอะไรได้บ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าคนข้างบนถาม ฉันจะตอบอะไรไม่ได้เลย”
หลินหย่วนมองโจวเจิ้นปัง น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ผู้อำนวยการโจว ผมขออธิบายแบบนี้นะครับ”
“พูดถึงเรื่องใกล้ตัวก่อน ตอนนี้ปืนใหญ่ต้องคำนวณค่าต่าง ๆ สำหรับการยิง เมื่อมีคอมพิวเตอร์ ต่อไปก็จะคำนวณพิกัดที่แน่นอนได้ภายในไม่กี่วินาที”
“ถ้าพูดถึงงานข่าวกรอง คอมพิวเตอร์ยังถอดรหัสของศัตรูได้ด้วย ตอนนี้รหัสที่ศัตรูใช้ส่งข่าว เราต้องพึ่งเจ้าหน้าที่แผนกข่าวกรองไปหามา บางทีหลายเดือนก็ยังไม่ได้ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง แต่พอมีคอมพิวเตอร์ ก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงถอดรหัสแบบไล่ลองได้แล้ว”