เขาหันกลับไปหาวิศวกรจากกระทรวงชลประทานหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วรีบสั่งงานด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนทันทีว่า “เสี่ยวหวัง รีบออกไปโทรศัพท์หาท่านรัฐมนตรี บอกว่าความคืบหน้าเรื่องคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว ให้กระทรวงยื่นคำขอทันที!”
“เสี่ยวเถียน จัดผลการคำนวณของคอมพิวเตอร์วันนี้ให้เรียบร้อย ก่อนค่ำข้าต้องได้เห็นรายงาน”
“แล้วก็เจ้า...”
เขาชี้ไปยังวิศวกรหนุ่มที่เมื่อครู่ถามเขาว่า “จะมีปัญหาหรือไม่”
“กลับไปแล้วพาคนไปสรุปข้อมูลพยากรณ์น้ำท่วมทั้งหมดที่พวกเราใช้สูตรเชิงประสบการณ์คำนวณอยู่”
“ข้อมูลอุทกวิทยาในช่วงฤดูน้ำหลากของแม่น้ำสายใหญ่เหล่านี้ในปีก่อน ๆ ทั้งแม่น้ำเหลือง แม่น้ำแยงซี แม่น้ำหวย และแม่น้ำหย่งติ้ง ก็จัดมาพร้อมกันด้วย”
“พอจัดเสร็จก็ส่งให้ข้าโดยตรง ข้าจะไปหาท่านรัฐมนตรีให้ลงนาม แล้วขอใช้คอมพิวเตอร์คำนวณใหม่ทั้งหมด”
เสี่ยวหวังจากกระทรวงชลประทานยังไม่ทันได้ห้ามหัวหน้าวิศวกรของตน จางป๋อเหวินก็สั่งงานรวดเดียวจบ เมื่อเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของคนจากกระทรวงชลประทาน เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าที่นี่คือที่ไหน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาหันไปยืนตรงแล้วรายงานต่อกรรมการฟางว่า “กรรมการฟาง ข้า...ข้ารีบร้อนไปชั่วขณะ จึงตัดสินใจเองโดยพลการต่อหน้าท่าน ขอท่านโปรดชี้แนะ...”
ปกติเวลาทำงาน เขาก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่ตั้งอยู่ในห้องนี้คือคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่ลูกคิดของกระทรวงชลประทาน
ก่อนเข้ามา พวกเขาได้รับคำชี้แจงเป็นข้อ ๆ แล้วว่าที่นี่เข้มงวดเรื่องการอนุญาตให้เข้าเพียงใด และระดับการรักษาความลับสูงขนาดไหน