“ฉันอยากลองชุบแข็งด้วยของเหลวสองชนิด เริ่มจากทำให้ชิ้นงานเย็นลงอย่างรวดเร็วในน้ำเกลือ พออุณหภูมิลดเหลือประมาณ 300 องศา ค่อยย้ายไปแช่ในน้ำมันให้เย็นลงช้า ๆ”
“ทำแบบนี้ผิวชิ้นงานจะแข็ง ส่วนความเค้นภายในก็ต่ำลง รอยร้าวลดลงได้มากกว่าครึ่ง”
พอได้ฟัง ช่างจางเฒ่าก็เบิกตาขึ้นแวบหนึ่ง แต่แล้วก็นิ่งลงอีกครั้ง
“หลักการก็ใช่อยู่หรอก แต่จะรู้ได้ยังไงว่าชิ้นงานเย็นลงเหลือ 300 องศาเมื่อไหร่?”
หลินหย่วนยิ้ม พลางล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วคลี่วางบนโต๊ะ
บนกระดาษเป็นภาพร่างง่าย ๆ มีโครงเหล็กชิ้นหนึ่ง แขวนโซ่เหล็กเส้นเล็กไว้ด้านบน ปลายโซ่ห้อยลูกเหล็ก ส่วนข้างล่างมีแผ่นเหล็กวางอยู่
“นี่เรียกว่าเครื่องจับเวลาแบบตุ้มตก พอเอาชิ้นงานลงแช่ในน้ำเกลือ ก็ปล่อยโซ่เส้นนี้พร้อมกัน ลูกเหล็กจะตกลงมา พอกระทบแผ่นเหล็กก็จะเกิดเสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง”
“เพราะความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วงคงที่ เวลาที่ลูกเหล็กตกผ่านระยะทางนี้ก็ต้องคงที่เหมือนกัน”
“ฉันคำนวณแล้ว ปลอกกระสุนที่คีบออกจากเตา ต้องแช่ในน้ำเกลือประมาณ 8 ถึง 10 วินาทีถึงจะเย็นลงเหลือ 300 องศา เวลาที่ลูกเหล็กตกพอดีกับช่วงนั้น”
ช่างจางเฒ่าจ้องภาพอยู่นาน ก่อนเงยหน้ามองหลินหย่วน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปหลายครั้ง
“หัวหน้าหลิน สมองคุณทำมาจากอะไรกัน ถึงคิดวิธีแบบนี้ออกมาได้?”
“หลัก ๆ คือโรงงานไม่มีอุปกรณ์ เลยต้องใช้วิธีพื้น ๆ น่ะครับ”
ช่างจางเฒ่าส่ายหน้า ไม่พูดอะไรต่อ
เขาหันไปหน้าเตา เริ่มเติมถ่านโค้กเข้าไปในเตาเผา เตรียมทดลองเตาแรก