กลุ่มหน่วยความจำประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ทั้งด้านแกนแม่เหล็กและเครื่องพันขดลวดอัตโนมัติ บรรยากาศทั่วทั้งกลุ่มจึงเต็มไปด้วยความยินดี
ทว่าท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นเช่นนี้ กลุ่มคณิตศาสตร์กลับจมอยู่ในความทุกข์ระทม
······
ภายในห้องวิจัยของกลุ่มคณิตศาสตร์ สถาบันคอมพิวเตอร์
ท่านหัวนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน บนโต๊ะปูเต็มไปด้วยกระดาษร่าง เขากำลังตรวจคำนวณอย่างรวดเร็ว
ซูปู้หยุนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือกำกระดาษพิมพ์ผลลัพธ์ที่เพิ่งฉีกออกมาจากเครื่องพิมพ์โทรเลขในห้องเครื่อง ก่อนจะถอนหายใจ
เขาดันแว่นขึ้น แล้วก้มอ่านตัวเลขบิดเบี้ยวบนกระดาษซ้ำอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ความเค้นหลักสูงสุดของเขื่อน: -32768 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร
ติดลบ!
เขื่อนคอนกรีตแท้ ๆ แต่ความเค้นหลักกลับติดลบได้อย่างไร!
หมายความว่าเขื่อนไม่ได้กำลังรับแรงอัด แต่กำลังรับแรงดึง
แต่เขื่อนคอนกรีตจะรับแรงดึงได้อย่างไร ในเมื่อบนสันเขื่อนก็ไม่มีจานบินมาดูดมันสักหน่อย
จางหลี่อันจากกลุ่มประยุกต์มาถามแล้ว 2 ครั้ง ทุกครั้งเขามีสีหน้าตื่นตระหนก ขยี้มือไปมาแล้วถามว่า “ศาสตราจารย์ซู เขื่อนนี่... คำนวณออกมาเป็นค่าติดลบได้ยังไงครับ?”
ซูปู้หยุนทำได้เพียงฝืนใจตอบทุกครั้งว่า “โปรแกรมมีปัญหานิดหน่อย กำลังแก้อยู่ครับ”
แต่ในใจเขารู้ดีว่าครั้งนี้ไม่ใช่โปรแกรมที่มีปัญหา
เป็นเครื่องต่างหากที่มีปัญหา
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ “โลกทัศน์” ของเครื่องทดสอบเครื่องนี้ต่างหากที่มีปัญหา
แม้ซูปู้หยุนจะเรียกมันว่าเครื่องทดสอบ แต่ความจริงแล้วตอนนี้มันยังไม่อาจเรียกว่าเป็นเครื่องจักรที่สมบูรณ์ได้ด้วยซ้ำ
เพราะแผงหน่วยความจำแกนแม่เหล็กของจริงยังไม่ได้ติดตั้ง
ทางกลุ่มหน่วยความจำเพิ่งพัฒนาได้ทั้งวัสดุแกนแม่เหล็กและเครื่องพันขดลวดอัตโนมัติ แผงวงจรขนาด 64×64 แผงแรกกำลังประกอบอยู่ อย่างน้อยก็ต้องรออีกหลายวันกว่าจะติดตั้งลงในเครื่องทดสอบได้