การต่อสู้จบลงแล้ว
บนสนามรบเหลือเพียงซากรถถังที่กำลังลุกไหม้กับหลุมลึกซึ่งเกิดจากกระสุนปืนใหญ่
ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ตัดกับฟ้าสีครามราวกับหลุมศพสีดำเรียงราย
จ้าวกังกวาดตามองผ่านกล้องผู้บังคับการรถถัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีรถถังอเมริกันคันไหนเคลื่อนไหวแล้ว จึงออกคำสั่ง
“รถทุกคันฟังให้ดี หยุดยิง ตรวจสอบสภาพ แล้วรวมขบวนเข้ามาหาฉัน”
“อย่าอยู่ที่นี่นาน ที่นี่ไม่ปลอดภัย”
“รายงานความเสียหายของรถทุกคัน”
เสียงรายงานทยอยดังขึ้นจากวิทยุสื่อสาร
“คันที่สอง ไม่มีความเสียหาย กระสุนเหลือ 22 นัด พร้อมรบต่อ”
“คันที่สาม เกราะหน้าโดนไป 2 นัด แต่ยิงไม่ทะลุ ไม่กระทบต่อการรบ”
“คันที่ห้า วงแหวนป้อมปืนโดนไป 1 นัด คาดว่าติดขัดแล้ว ทำได้แค่เล็งด้วยการหมุนตัวรถ แต่ยังเคลื่อนที่ได้ตามปกติ”
“คันที่หก พลขับบาดเจ็บ ทำแผลแล้ว ผู้บังคับการขึ้นควบคุมแทน”
“คันที่เจ็ด ไม่มีความเสียหาย”
“คันที่แปด แผ่นเกราะด้านข้างหลุดไปชิ้นหนึ่ง ไม่กระทบต่อการเคลื่อนที่”
จ้าวกังพยักหน้า
มีคนบาดเจ็บเล็กน้อย 1 คน และรถถัง 1 คันต้องกลับไปซ่อมใหญ่
ผลการรบครั้งนี้เรียกได้ว่าชนะขาดลอย
แต่จ้าวกังก็หงุดหงิดอยู่บ้าง พวกเขาชนะศึกก็จริง ทว่าปัญหาก็ตามมาแล้ว
รถถังรุ่น 51 ทั้ง 8 คันเผยตัวหมดแล้ว รถถังอเมริกันที่หนีกลับไปย่อมเห็นพวกเขาทั้งหมด และอาจประเมินสมรรถนะได้เกือบครบถ้วนด้วย
เส้นทางการเคลื่อนไหวก็ถูกเปิดเผยหมดแล้ว หากยังไปทำภารกิจแทรกซึมตามแผนเดิม ก็เท่ากับพุ่งเข้าหาปากกระบอกปืนของศัตรู
จ้าวกังสั่งว่า “รถทุกคันฟังให้ดี คันที่สองกับคันที่สามออกไปก่อน มุ่งหน้าไปทางตะวันตก เราจะอ้อมกลับไป”
“รถคันอื่นจัดขบวนเป็นแถว ให้รถที่เสียหายอยู่ตรงกลาง”
“ระหว่างทางให้เงียบวิทยุ เคลื่อนที่ให้เร็ว!”
“รับทราบ!”
เมื่อได้รับคำสั่ง รถถังรุ่น 51 ทั้ง 8 คันก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางตะวันตก
ไม่นานนัก
กลุ่มฝุ่นควันก็ลับหายไปตรงปลายเส้นทางบนภูเขา
เหลือเพียงซากเกลื่อนพื้นกับควันดำที่พวยพุ่งขึ้นฟ้า
ราวกับกำลังบอกเล่าว่าที่นี่เคยเกิดการสังหารหมู่แบบใดขึ้น
……
สองชั่วโมงต่อมา
ใกล้แนวป้องกันชั้นที่สองของกองกำลังอาสาสมัคร
ด้านหลังเนินเขาที่ซ่อนตัวอยู่
รถถังรุ่น 51 ทั้ง 8 คันหยุดลง