โจวหมิงฉีกยิ้ม พลางแก้โปรแกรมบนมือเสร็จอย่างคล่องแคล่ว
อีกด้านของตู้เครื่อง ศาสตราจารย์หัวกับหวังจื้อหย่วนกำลังนั่งยอง ๆ บนพื้น ทดสอบแรงดันไฟฟ้าอย่างต่อเนื่อง
เมื่อครู่เครื่องทดลองรันโปรแกรมเมทริกซ์ไปสิบสองนาที เครื่องทำงานเต็มกำลังมาตลอด ตอนนี้ยังต้องคำนวณวิถีกระสุนต่อเนื่องอีกสามถึงสี่ชั่วโมง อุณหภูมิไส้หลอดและแรงดันแอโนดของหลอดสุญญากาศจึงต้องคงที่
การให้คอมพิวเตอร์ทำงานหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน ไม่เพียงต้องอาศัยทักษะระดับสูงจากเจ้าหน้าที่เท่านั้น แต่ยังเป็นบททดสอบแสนเข้มงวดสำหรับตัวคอมพิวเตอร์เองด้วย ในเวลานี้จะประมาทแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
หลังทดสอบเสร็จ หวังจื้อหย่วนรายงานสถานะต่าง ๆ ของเครื่องทดลองอย่างใจเย็น “นาฬิกาของหน่วยคำนวณ ปกติ”
“วงจรขับแกนแม่เหล็ก ปกติ”
หวังจื้อหย่วนพยักหน้าแล้วอ่านค่าทีละรายการ นักศึกษาที่อยู่ข้าง ๆ ก็จดตามทีละรายการ
บรรยากาศในห้องคอมพิวเตอร์ตอนนี้แตกต่างจากตอนทดสอบซางเจี๋ยเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
ตอนนั้นเป็นแค่การทดสอบ ถ้าไม่สำเร็จก็แค่เริ่มต้นใหม่
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน
นี่คือการใช้งานจริงครั้งแรกของซางเจี๋ย
เป็นครั้งแรกที่เครื่องนี้ใช้ซางเจี๋ยคำนวณวิถีกระสุนปืนใหญ่ให้แนวหน้า
มุมยิงและดินส่งกระสุนทุกกรัมที่คำนวณได้ ล้วนเกี่ยวพันโดยตรงว่าแนวหน้าจะสกัดบุคคลสำคัญคนนั้นไว้ได้หรือไม่
สีหน้าของนักศึกษาหนุ่มสาวไม่มีแววตื่นเต้นดีใจเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ทุกคนเม้มปาก ช่วยกันทำงานเงียบ ๆ รับผิดชอบงานในมือของตนให้เรียบร้อย